Merdjannikov

Özürname

2012-02-09T04:33:00.002+02:00

Aşk kendiliğinden gelen bir şey sanırım, farkında bile olmadan. Tüm kalbine, aklına; sakince, usul usul dolan... O yüzden zorlamanın âlemi yok sanırım. Yalnızlığa çok alışmışım, hepinizden özür dilerim dostlarım. Mutlu haberlerimi duyamayacaksınız, duysanız bile kısa süre sonra tekrar üzüleceksiniz.

Bense örneğin; bisiklete biniyor olacağım. Kendi gücümle yolları, kilometreleri devirmenin hazzını yaşayacağım. Herkesin otobüsle ya da arabasıyla geçerken görüp de iki dakika manzaranın tadını çıkarmak istediği yerlere gideceğim. Oralarda durup denizin kayalara çarpışını izleyeceğim mesela. Tüm yalnızlığımla doğanın ortasında dikiliyor olacağım. Yaşadığım her küçük an için, parçası olduğum bu muhteşem doğaya teşekkür edeceğim.

Akşam beşi on geçe vapurunda şiirler yazacağım ya da... Martılar uçacak, rüzgâr denizin tuzunu camlara vuracak, güneş bembeyaz güverteyi daha da beyaz yapacak... Ben size yazdıklarımı okutacağım; çok sevip de birlikte olamadığım kadınlar hakkında. Çok sevip de kaçtığım kadınlar hakkında. Yani yine aynı hikayelerle geleceğim size, sadece karakterleri değişecek.

Bir yandan da dans edeceğim tabii. Şimdiye kadar o sevdiğim kadınlara asla söyleyemediğim şeyleri, dans ettiğim kadınlara sarılarak anlatmaya çalışacağım. Nasıl terk edildiğimin, vazgeçildiğimin resmini çizeceğim onlara adımlarımla. Hepsi ilgiyle dinleyecek ve gecenin sonunda yine yalnız bırakacaklar beni. Ben yine gelip sizlere anlatacağım.

...

Benim çok sevgili dostlarım; ben yalnız olduğum için mutsuz değilim, artık bunu anlıyorum. Ben bu dünyada yeni şeyler keşfetmek için varım. Beni yanında isteyen değil; beni yanında hissedecek, yanında hissettirecek birisi benim istediğim. Ben özgürlüğümü seviyorum, özgür olmayı seçiyorum. O yüzden ben nasıl üzülmüyorsam siz de üzülmeyin. Sizleri üzüyorsam da yapacak bir şeyim yok, özür dilerim.

Hepinizi ayrı ayrı seviyorum !!!

Bilinçli Yalnızlık

2012-02-02T11:53:00.002+02:00

Ne kadar uzaklaşmışım "BİZ" demekten, çevremdeki insanları kendimden çok düşünmekten.

Çevremdekiler mutlu olunca ne kadar mutlu olurdum eskiden ve kendimi hiçe sayıp, kendimi yok edip devamlı onları düşünürdüm. Mutluydum; mutsuzluklarım olsa da görmezden gelirdim. "Yarın, bir gün onlar da hallolur" derdim. Sabrederdim, beklerdim...

Şimdi kendime baktığımda ne kadar bencilleşmiş olduğumu görüyorum. Bunu da aslında ne kadar isteyerek yaptığımı görüyorum ve sonucunda nasıl yalnız kaldığımı fark ediyorum. İsteye isteye yalnızlığın kollarına bırakmışım kendimi.

Neden peki ? Çünkü korkuyorum artık birilerine kapılarımı açmaktan. Kalbimin kimsenin görmediği odalarına bile girmesine izin verdiğim insanlar, giderken arkalarında bir enkaz bıraktılar. En sevdiğim, en özel, daha önce kimsenin görmesine bile izin vermediğim eşyalarımı kırıp parçaladılar. Kimi askeri yaptı beni, kimi bastonu... Seviyordum sizi ben salaklar ! Bu muydu sevgime verdiğiniz karşılık ? Tüm emeklerime rağmen güvenmediğiniz, tüm fedakarlıklarımı görmezden geldiniz... Şimdi kendimi, bile bile bu yalnızlığın içine, yine kendim çekiyorum.

İçine düştüğüm yalnızlığın da farkındayım, mutsuzluğumun da. Bunlardan nasıl kurtulacağımı da biliyorum. Tekrar güvenmeliyim, tekrar inanmalıyım. Şu an bunları yazarken bile kendi içimde çelişiyorum aslında. Bir tarafım "nefretini sil" derken, diğer tarafım yapılanları hatırlayıp "göze göz, dişe diş" diyor. Bense ikisi arasında dengede durmaya çalışıyorum. Biliyorum; mutluluk, nefretimi silmekle başlayacak ama karanlık tarafın da gücünü küçümseyemiyorum.

Bu sefer de bu delikten çıkacağım ama, biliyorum; ve çıktığımda da bir daha kimse geriye kolay kolay sokamayacak.

Pay Me by Tom Waits on Grooveshark

2011-12-25T04:21:00.001+02:00

karşımdasın işte...
bana bakmasan da oradasın, görüyorum seni.
ah benim sevdasında bencil, yüreğinde sağlam sevdiğim.
kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbası oldu yüreğim.
tıkandığım o an,
elimi nereye koyacağımı şaşırdığım o an işte,
aklımdan o kadar çok şey geçti ki takip edemedim.
ellerim boşlukta, ben darda kaldım.
ellerim buz gibi, ben harda kaldım.
bir senfoni vardı kulağımda çalınan,
bitti artık hepsi...

köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.
bakış açım belli oldu yine.
geride kalan, ardından bakar gidenlerin.
bir meltem olacak rüzgarım dahi kalmadı benim.
dağlara çarptım her esişimde.
yollara küfrettim her gidişinde.

demiştim sana hatırlarsan:
önemli olan zamana bırakmak değil,
zamanla bırakmamaktır..
şimdi bana, geçen o zamanın
unutulmaz sancısı kalır

gittiğim eğer bensem, söyle bana kimden gittim?
sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

Nazım Hikmet Ran

Son 1.5 yılın özeti

2011-11-11T02:15:00.003+02:00

Hani bazı şarkılar vardır; elli bin kere duymuşsunuzdur sağda solda, sözlerini de bilirsiniz ama ismini ve söyleyenini bilmezsiniz... İşte bu parça da benim için öyleydi çok kısa bir süre öncesine kadar.

Tam da "ulan bi parça olsa da, şöyle haykıra haykıra söylesem, döksem içimdekileri" diye söylendiğim bir dönemde, "CUK" diye oturageldi. 2 gündür evin içinde arka arkaya son ses çalıp, deli gibi dans ede ede söylüyorum. "Emancipacion" böyle çılgınca geldiği zaman en güzelidir. Kanserden kurtulmak gibidir.

Bu parça da son 1.5 yılımın özetidir :

"so get out get out get out of my life
and let me sleep at night
'cause you don't really love me
you just keep me hangin' on"

Nice 20 Yıllar Pearl Jam !

2011-10-30T18:17:00.003+02:00

Pearl Jam ne kadar değişti ilk zamanlarından beri, ne kadar olgunlaştılar değil mi ? Kimi fanları son zaman Pearl Jam'e "bozdu yeaaa" diye burun kıvırıyor; oysa ki parçalarında bahsettikleri konular ne kadar farklı şimdi. Nerede ergen bunalımlarından bahseden "Jeremy", nerede hayatla ilgili harika sözleri olan "I am Mine"...

Ayrıca bence ilk zamanlar Nirvana'nın gölgesinde kalmış, Nirvana'dan çok daha kaliteli müzik yapan bir gruptur Pearl Jam. Tek şanssızlıkları "Smells Like Teen Spirit"teki gibi bir gitar riffi yazmamış olmalarıdır :)

Bunları bana yazdıran ise winampta çalmaya başlayan "Amongst The Waves" oldu. Masmavi suların içine atmak kendimi, ve denizin sesini dinlemek istiyorum her seferinde. Ama paylaşacağım parça yine aynı albümden, her dinleyiimde hayatta gittiğim yeri sorgulatan "Unthought Known" olacak. Nice 20 yıllara Pearl Jam !

Pisklet :)

2011-08-19T16:03:00.003+03:00

Yıllar sonra yeniden bir bisiklet sahibi oluşumun ilk yazında böyle güzel bir kliple tanışmak pek güzel oldu benim için. Yıpratılmış duygularımla vuruyorum yollara, belki beni bekleyen başka bir kadın vardır.

Var.

Ama

2011-06-09T15:54:00.002+03:00

Sevdiğim bütün kadınlara güzel sözler söylemekten, şiirler okumaktan, sevdiğimi söylemekten asla kaçınmadım şimdiye kadar ve bunları sadece içimden geldiği için yaptım.

Nedense her seferinde karşılık olarak aynı cevabı aldım : "Seni çok seviyorum..."

fakat hepsinin ardından bir "ama" geliyordu.

"Seni çok seviyorum ama..."

2011-05-18T15:39:00.002+03:00

Ekşisözlük'te bir yazar aynen şöyle demiş bu şarkı hakkında :

"...bu sarkida bildigin ask geciyor, oyle hoslanma, siradan sevgililik degil yani."

bilirsin ayrılık konusunda
iyi değiliz ikimiz de
bir kıvılcım yeterdi her zaman
koşup geri dönmemize

19

2011-05-17T02:41:00.000+03:00

İki Karanfil

2011-05-11T01:28:00.002+03:00

Yine üstad Attila İlhan'dan. Yeni maceramı başlatan şiir. Çocuklar gibi heyecanlıyım yine...

zehra kardelin

akşam oldu yine bastı karalar
varıp yıldızların kapısını çaldım
açtılar
yıldızlar uyanıp gözlerimden geçtiler
halep şehri şen oldu şenlik oldu
ağaçlar dile geldi kuşlar güldü
dağ dağa kavuştu ben sana kavuştum
zehra kardelin

sen kimsenin bilmediği bir yıldız gibisin
istersen derya düşünür kahrolur kederinden
istersen dağ yürür yağmur olur bulut olur
bir rüzgârın koynundan çıkar gelirsin
gözlerin iki siyah karanfil gibi
gözlerini alsam yakama taksam
zehra kardelin

sen masallardan bile güzelsin büyüksün
açıl susam dedin açıldı kalbimin kapıları
kırk haramiler yol verdi sana
ellerin alnıma dokundu havaî fişek oldum
alıp başımı gittim güneşi delip geçtim
evren tükendi tükendi sen başladın
zehra kardelin

sen bensin ben senim
kalbimde senin kalbin kalbinde benim kalbim
ben yanardağ sen ateş sen dünya ben güneş
ömrün ömrüme girmiş yazan alnıma yazmış
nur yüzüne yüzün şarkılara dönsün
kalbim bir yol sana gitmiş
zehra kardelin

RB

2011-05-10T03:16:00.003+03:00

Sarhoş olmak güzel sonuçlara da sebep veriyormuş meğer.

İstanbul yolları gözükür bana.

İade-i ziyareti Ege sahillerinde olsun :)

El Andariego

2011-03-12T05:06:00.003+02:00

Tango dinlerken ağlamak... Uzun zamandır başıma gelmeyen bir şeydi :)

Sanırım bu günlerde tüm sıkıntılarımı, tüm sırtımdaki yükleri atıyorum. Uzuuuuunca zamandır istediğim sahneye bir şeyler koyma hayalimi nisan sonunda gerçekleştireceğim sanırım. Çünkü ben sadece bir sosyal dansçı olmak istemiyorum. Yapmak istediklerim çok daha farklı. Yapmak istediğim, dansın sanatsal kısmı : Ortaya bir eser, bir şov -veyahut her neyse- koymak. Tabii ki çok çok değerli, muhteşem dansçı ve eğitmen Alejandra Gutty'nin bu günlerde hemen yanıbaşımda olmasının etkisi var :) Onu izlemek; bırakın izlemeyi onunla konuşmak, onu görmek bile büyük ilham veriyor bana.

...

Şimdiye kadar hep yurtdışına gidip oraya yerleşmek, orada yaşamak isteyenleri garipsemişimdir. "Mis gibi memleketim bırakılıp kaçılır mı?" demişimdir. Ama bu aralar, hayatımda ilk defa, kendimden hiç beklemediğim bir şekilde yalnız başıma Buenos Aires'e gitme fikri doğdu içimde. Çünkü biliyorum ki ben bu dünyaya Celal Bayar Üniversitesi'nde işletme okumak için gelmedim. Hele hele işletme ile ilgili bir meslek yapmak için hiç gelmedim. İşte bu yüzden kaçıp gitmek fikri git gide mantıklı olmaya başladı kafamda. Gece gece beni ağlatan parçanın adının da "El Andariego" olması tesadüf olmasa gerek :)

Adım adım, basamak basamak... Önce küçük bir sahne işi, sonrasını kim bilir ?

Alice Hanım'a

2011-02-22T03:27:00.002+02:00

Sevgili Alice Hanım'ın yazdığı yoruma cevap yazayım derken, kontrolü kaybedip yorum olmaktan çıkmış bir yazıdır :) Buyrunuz :
-------------------------------------------------------------------

Aaaah sevgili partöner :)

Şu anda pek bir duygulandırdın beni, alacağın olsun. Gelsen ya yine buralara, sağ omzum düştü boyuma göre partner bulamamaktan :) Cuma akşamı partilemeleri de yok artık hem...

Yazlar bekleye bekleye gelmiyor bu kıyılara. Gelse de gökgürültüsüyle, sağanak yağmurla geliyor, kıyamet oluyor. O yüzden ben de bıraktım artık beklemeyi. Artık bana her mevsim yaz :)

Yeni blog resmimdeki liman gibi bir ruhum var artık. Yorgun, kendi hâlinde. Bir liman gemiye gitmez çünkü; gemi limana gelir, artık bunu bildim ve kabullendim.

Beklediğim tek bir şey varsa o da adı "PİA" olan o gemi galiba :) Gelir mi gelmez mi, var mı yok mu onu bile bilmediğim o gemi.

Yine depresifleşmeye başlıyorum sanırım. Ne de olsa eski alışkanlık. Ama iyi haber, bütün ağırlıkları attım artık omzumdan, üzemez kimse beni. Çünkü kalbinin her hücresine girmiş; vücudunun, aklının her zerresinde olan biri seni ne kadar yaralarsa o kadar yaralıyım ve bunun sonucu olarak, o kadar kendimi kabullenmiş ve dinginim.

Aslında durumumu en güzel şekilde, yine bir Ortaçgil parçası açıklayacak sanırım :) Öperim gözlerinden özlenen partöner. En kısa zamanda bir rakı masasında görüşmek dileğiyle.

(Boş)

2011-02-21T02:33:00.002+02:00

Hiç bu kadar dolu olup da içimden tek bir kelime bile yazmak gelmediği olmamıştı...

Normal geliyor artık bu durumlar sanırım.

Çok şükür ki Ortaçgil'in yeni albümü var :)

Özlem

2011-01-25T23:35:00.002+02:00

Burada olsan; şu an, hemen arayabilsem seni.

Sesini duysam, buluşsak. Bütün derdimi o soğuk mail sayfaları yerine yüzüne anlatsam. Gitmeden önce yaptığım gibi ellerini tutsam, koklasam saçlarını...

La Ultima Tango

2011-01-05T05:49:00.003+02:00

Sabah saat 6'ya gelirken Leonard Cohen'in konserini izlemek, herhalde bu aralar yapabileceğim en anlamsız işti; ama yaptım.

Noldu peki, aynen şöyle oldu : Bu adamın hayatımın her anında, her aşkımda, her nefretimde mutlaka elini sırtıma koymuş, bir baba öğüdü verir gibi şarkı söylediğini fark ettim. Ağladım, evet yine ağladım. Çünkü ben saklamam gözyaşlarımı öyle güçlü gözükeyim diye.

Dance Me To The End Of Love

Bütün sevdiğim kadınların ortak paydası. Toz pembe bir aşk şarkısı gibi görünen ama sırf ismiyle bile ayakları yere basan şarkı. Her aşk bitmeye mahkûm ne de olsa...

Hey, That's No Way To Say Goodbye

"let's not talk of love or chains and things we can't untie"

Çözülemeyen, bitmeyen ama bir türlü yeniden başlayamayacak olan aşkın şarkısı. Bir tarafın terk etmesi lazımdır her zaman, ama "elveda" demek gelmez iki tarafın da içinden.

Suzanne

Bu şarkıyı sakladım hep, çünkü gerçekten çok özel bir parça. Sanırım Suzanne benim için Pia gibi birisi : Tanışıp tanışmayacağımızın asla belli olmadığı, o hayaldeki beklenen, bilinmeyen sevgili.

Boogie Street

"it is in love that we are made / in love we disappear"

Bile bile kaybettik bu aşkı balığım, mercanım; bile bile... Kaçtın, "seni seviyorum" dedin, ardından cehennemlere yolladın beni. Beni ilk öptüğün gece bu parça çalıyordu, asla hatırlamazsın. Nasıl inanayım senin sevgine ? İstediğin kadar özür dile benden, dünyalara bedel bu aşkı kaybettirdin sen bana.

Recitation

"I loved you when you opened
Like a lily to the heat
You see I'm just another snowman
Standing in the rain and sleet

Who loved you with his frozen love
His secondhand physique
With all he is and all he was
A thousand kisses deep

But you don't need to hear me now
And every word I speak
It counts against me anyhow
A thousand kisses deep"

If It Be Your Will

Bir aşkı sessizce terk etmenin, sessizce vazgeçişin şarkısı. Bütün acıları göğsüne doldurup "öyle olsun" diyenin...

Cesaretin yoktu senin...

2010-11-26T00:46:00.001+02:00

" Kimseyi suçlama, suçlanacak biri varsa o da sensin. Sonuçta o sana küçük bir umut verdi, sen ise ona her şeyini verdin.''

Cemal SÜREYA

"San Diego Serenade" ve Bir Sarılış

2010-11-23T01:05:00.002+02:00

Bitmedi, kapanmadı... Tek taraflı başlamadığı gibi tek taraflı da sonuçlanmayacak. Sustum, evet; ama susmamın sebebi söyleyeceklerimin olmaması değil. Harfler, kelimeler, cümleler bıçak gibi saplandı boğazıma, düğüm oldular. En zayıf, en güçsüz anımda yakalandım.

Kabul etmiyorum inanmaya çalıştığımız sahte gerçekleri. Çünkü yaşananlar her saniyesiyle, her duygusuyla, her birlikteliğiyle aklımda benim. Bilinçaltıma atıp başka şekillere sokmadım onları.

Ne ben tek taraflı yaşadım yaşadıklarımızı, ne de sen -Nâzım'ın dediği gibi- "bahçesinde ebruliii, hanımeli açan ev"i isteyen o "minnacık kadın"sın.

Sen bana o mektubu yazan kadınsın.

MAVİ GÖZLÜ DEV, MİNNACIK KADIN VE HANIMELLERİ

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
            bahçesinde ebruliii
                    hanımeli
                                  açan bir ev.

Bir dev gibi seviyordu dev,
Ve elleri öyle büyük işler için
                   hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
                     çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruliiii
                    hanımeli
                            açan evin.

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
         yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda
        bahçesinde ebruliiii
                hanımeli
                    açan eve.

Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
Dev gibi sevgilere mezar bile olamaz:
bahçesinde ebruliii
                           hanımeli
                                     açan ev...

2010-11-06T20:04:00.003+02:00

Delirip gitmek, giderken de böyle bir şarkı yazmak...

Delilere sormazlar "niye delirdin ?" diye (ya da delirmek üzere olanlara). Kafalarından hep çekip gitmek geçer, bazen tümüyle :

i tie myself below the deck
i pull the rope around my neck
and in the morning i'll be gone

Az kaldı zaten, sizler daha sebebini sormadan gelin üstüme. Ayrı ayrı cephelerden saldırın, yıllardır dayandım bunlara, herşeye hazırım zaten. En yakınım da vursun gelsin üstüme, sormasın, iyice yalnızlaşayım, suçlanayım...

Biraz anlayıştan başka birşey istemedim, biraz sevgi. İyi günlerimde değil, kötü günlerimde hâlimi sorun istedim; olmadı. Hepiniz o kadar meşgulsünüz ki...

Ben en zor zamanlarınızda yanınızdayken, omzumu ağlamanız için açarken şimdi siz neredesiniz ? Hep verirken birazcık birşey istediğimde neredesiniz ?

Kayboldum, kim tamir edecek beni ?

Sanırım hiçbiriniz.

...

Öyle bir finalle gelicem ki bir gün, hepiniz yıkılacaksınız. Biraz daha bekleyin her şeyimi kaybetmem için.

Manon

2010-11-03T18:37:00.003+02:00

Manon... Senden ne kadar nefret ettiğimi asla bilemezsin. Bir virüs gibi gezinirken içimde, seni kaç milyon defa kusmaya çalıştığımı... Aksi hâlde çoktan kaybolmuştum. Nefretim tuttu beni ayakta. Hayallerde kaybolup gitmedim, kuru ümitlerle beklemedim seni asla. Sapık Manon, hain Manon... Kalbinde bir başkasıyla, beni seviyorsun, biliyorum. Nerden bilebilirdim böyle olacağını; ama kabullendim, bu iğrenç durumu içim alıyor artık. Zalim Manon...

Asla bilemezsin senden ne kadar nefret ettiğimi. Bu kocaman sevgimizden, ellerimi gezdirdiğim dudaklarından, dünyanın en güvenli yeri olan omuzlarından, hep başımı döndürecek kadar güzel kokan boynundan...

Ya da nefret etmiyorum hiç birinden. Deliler gibi istiyorum hepsini, tüm varlığını, ruhunu, bedenini... Huzur istiyorum, hepsini içime alıp dünyaya karşı koymak istiyorum...

Aslında, aklımı kaçırıyor olmalıyım... Seni seviyorum Manon...

************

Serge Gainsbourg'a sonsuz saygıyla.

Ama bu sefer Erik Truffaz'nın harika trompeti ve Ed Harcourt'un vokaliyle :

Güz

2010-11-01T15:46:00.002+02:00

Bu aralar hiçbir şeyi hissedemiyorum. Donuk, duygusuz, birilerinin gelip göğsünü sıkıştırıp durduğu bir adam oldum. Ne bir şarkıda gözlerim doluyor artık, ne de dans edebiliyorum. Kendi hücreme tıkıldım kaldım.

Ne desem ne yazsam bilemiyorum. Belki de bazen çok fazla yaşıyorum, çok fazla hissediyorum bazı şeyleri ve sonunda bu benim cezam oluyor. Gereksizce çok seviyorum, gereksizce çok bağlanıyorum. Belki bir dine inanmıyorum ama her sevdiğimi bir din gibi yaşıyorum. Karşılıksız kalıyorum...

En yakınım, canımın yarısı dediğin bile terk ediyor seni zamanla. Her dakika yanında olsa da ruhu terk etmiş gitmiş seni, bir başına kalmış buluyorsun kendini. Nâzım'ı anıyorsun :

"önemli olan 'zamana bırakmak' değil
'zamanla bırakmamak'tır..."

Öyle işte...

Hep bir taraf daha çok seviyor.

En çok da o acı çekiyor.

Rol Değişimi

2010-10-16T03:41:00.002+03:00

Bir zamanlar Leonard Cohen'in efsane parçası Famous Blue Raincoat'u söyleyen adamken şimdi o parçanın söylendiği adam gibi hissetmek pek bir garipmiş...

Tek fark ben onu, o da beni kardeşi olarak görmüyor...

Mavi

2010-10-13T00:53:00.002+03:00

Savaşmayabilirim artık. "İşim var" deyip kaçabilirim. Başka kadınların yataklarında sabahlayıp, geceleri bambaşka rüyalar görebilirim. Sabahları bilmediğim yerlerde uyanabilirim. Sarhoş olup kaldırım üstünde uyanmış bulabilirim kendimi... Kaybedebilirim her şeyi, umrumda olmaz.

Zaten senin umrunda olmaz. Sevmiyorum bu üçgeni; arabayı da sayarsak, dörtgeni... Sonsuza uzayan bir doğru olmak varken, aynı alanda sıkışmaktan memnun değilim. İnsanların hayatları boyunca aradığı, bazılarının bulamadan öldüğü şeyi biz bulmuşken bunu tekme tokat kovalamaktan memnun değilim. Her şey gizli, her şey içeride. Duramadan dolan ama patlayamayan bir volkan gibi.

...

"Gel !" diyebilirim, herkesi karşıma alabilirim (alıyorum da zaten). Savaşabilirim herkesle; seni, beni anlamayan ve anlayamayacak olanlarla. Tüm acılarını geride bırakırım, kötü günlerini siler atarım. Sen denizlere dalıp okyanuslarda yüzerken ben karada kalır senin için savaşırım. Sen teknenin ucunda denizi izlerken, benim ellerim halatları germekten nasır tutar...

Gelir misin ?..

Kontrolsüz Yazı

2010-08-12T16:30:00.004+03:00

Kendimi bile anlayamazken anlaşılmaya çalışmak garip değil mi ? Olaylara anlık tepkiler verip, sonra pişman olup bazı şeyleri geri getirmeye çalışmamın amacı ne ? En yakınındaki kişi istemeden, elinde olmadan senin canını acıtıyorsa sen neden isteyerek, bilerek onun canını acıtmaya kalkarsın ? Hadi canını acıttın sonra neden pişman olursun ? Bi' halt yedin bari arkasında dur...

Ama olmaz işte, çünkü o senin etin, kemiğin; bedeninin bir parçası, diğer yarısı... Yapamazsın, olmaz.
Sonunda iki tarafı da üzersin. Halbuki onun tek istediği senin onun yanında olmandır ama senin en küçük bir sessizliğin bile onu üzer hâldeyken sen gider daha büyük sessizliklere boğarsın onu. Çünkü onu üzenlere gökyüzünden yıldırımlar yağdıran Zeus gibi kızarsın, sonra inatla bu üzüntünün içinde yaşadığı için ona kızarsın, sonra da ona kızdığın için kendine kızarsın. Ardından yumuşarsın, ardından tekrar onu üzerler...

Bildiğim tek bir şey var; o da "İLETİŞİMİMİZ"in asla kopmasını istemediğim. İletişim derken özellikle büyük yazdım çünkü bu iletişim; devamlı birbiriyle konuşur, görüşür halde olmak demek değil. Burada İLETİŞİM'den kastım; tüm varlığınla, ruhunla, kalbinle, gözlerinle, nefesinle, teninle bir bütün olup bunların hepsiyle birden ya da sadece bir tanesiyle bile, kelimelere gerek duymadan anlaşabiliyor olmak demek. Bunlardan tek birisiyle bile anlaşamadığınızda etinizden birilerinin bir parça koparması demek.

...

Tüm bu kafa karışıklığı beni bayağı bir yordu ama bu ara bir iç hesaplaşma döneminden geçiyorum sanırım. Gerektiği zaman gururunu ayaklar altına alabilen bir adamdım zaten; bu aralar bu erdemi fazlasıyla göstermem gerekecek sanırım. Hatta 2 gün önce, zamanında canımı çok acıtmış ve senelerdir konuşmadığım eski aşkıma bir teşekkür maili attım... Garip :)

Kendimi zorla değiştirmeye çalıştırmaktansa, kaba tabirle yavşaklık ve cıvıklık yapmanın prim ettiği ortama kendimi adapte etmektense; o herkesin takdir ettiği sakin, sadece yeri geldiğinde konuşan, egosuna yenilmemiş, kafasında bazı şeyleri aşabilmeyi başarmış Burak'ın gerçek Burak olduğunu ve bunu kabullenmem gerektiğini anlamam lazım artık. Kontrolsüzce yaşayan diğer insanları, fanusun dışından izlemek ve onlara acımak daha keyifli.

En azından prensiplerim, kendime çizdiğim bir yolum, vazgeçmeyeceğim ve ödün vermeyeceğim ideallerim var. Sadece bunlar bile yeter diye düşünüyorum ve kafamda şu anda oluşan bir düşünceyle huzurlarınızdan çekiliyorum :

Tango hayattır, hayat tangodur deriz her zaman. Pistte kalman için sakin olman, düşünmemen ve sadece kendini müziğin akışına bırakman gerekir. İşte bunu yaptığında dans ettiğin kişiyle beraber yüzünde kocaman bir gülümseme oluşur. "SONUÇ değil SÜREÇ" tanımını çoğu zaman tam anlamıyla kavrayamıyoruz...

Mordoğan karalaması

2010-07-14T14:11:00.003+03:00

Günbatımında, deniz kenarında kayalıklarda otururken yazılmış bir karalamadır. Buyrun :

gördün mü
ben bu dalgalı denizin
bu fırtınalı limanın çocuğuyum
dümdüz ufuklar sıkar beni
ondandır hep zor olanı seçmem
burada büyüdüm ben

ne zaman şafağı izlesem
mavi çayırlarda beyaz kuzular koşturur
kayıklar bir görünür bir yok olur
tokatlanmadığım bir denize girmedim ki
dalgaların beni dövmediği olmadı
öyle altın rengi kumsalları da bilmem ben
kayalar çizdi hep bir yerlerimi

en büyük dalgaya
bir çivi gibi saldırmazsan boğulacağını
tırnaklarını kıra kıra geçirmezsen eğer kayalara
denizin seni kayalara çarpacağını
dalgaların seni kıyıya değil
derinlere doğru çekeceğini
ve mücadelesini
biliyorum ben

o yüzden sevmem o sıkıcı kumsalları, dümdüz ufukları
ondandır hep zor olanı seçmem

İstanbul'da

2010-06-20T07:33:00.003+03:00

Şu anda kimsesizlik, yersiz-yurtsuzluk, gezentilik kelimelerinin ne demek olduğunu çok çok iyi anlıyorum. Sabahın 6'sında Taksim'e indim, Baila Tango'ya gittim, Ozan hocam orada değil, sokak kapısı kapalı giremiyorum, İstiklâl Caddesi'nde bir dünya sarhoşun arasından yürüyerek en güzel boş vakit geçirme mekânı olan Starbucks'a ulaştım ve buz gibi klimanın altından bunları yazıyorum, çarpılmazsam iyi.

Böyle anlarda özlediklerini daha da bir özlüyor insan. Uzağında olup da göremediklerinden bahsetmiyorum, tam tersi devamlı yanında olan ve yanında iken daha da çok özlenen kişilerden bahsediyorum. Birlikte oldukça özlediklerinden... "Şimdi burada olsa sefil sefil sürterdik, karşılıklı susardık, didişirdik... Bakışır, hemen ardından birbirimize gülümserdik..." gibi tonlarca cümle kuruyorum.

Garip...Çünkü aynı insanlara karşı bazen bu yaşadıklarından bıkmışsın, sanki onu bir dakika daha görmeye tahammülün yokmuş gibi hissediyorsun. Daha doğrusu hissetmek zorunda kalıyorsun.

Bu bir oyun aslında. Birbirinin ciğerini bilmene rağmen birbirine yalan söyleme oyunu.

"Kim kimin canını daha çok acıtabilir ?" denemesi.

"Ben aslında seni sevmiyorum ki" derken, dediğine kendinin de inanmaması...

Bu bir kavga, bu bir savaş, bu aslında en büyük aşk...

Herkese karşı inkâr edilen...

şehrin üstünde tozlu bir ay silkinmektedir
mevsim yaz olmuş sonbahar olmuş ne umurum
değil mi ki o büyük istifham üzerindeyiz
birbirimizi seviyoruz
ve sevgimizden şüphe ediyoruz

öyle bir zaman

2010-05-25T02:05:00.003+03:00

ben kimim biliyor musun
şimdiye kadar sana anlattıklarımın iki katıyım ben
ben gördüğün koca dağın içinde patlayan volkanım
ben attilâ ilhan'ım :

"sökülüp
salkım salkım leylekler gelirse ilkbahar olur
kül mavinin yanına kirli sarı gelirse
sonbahar
sen benim yanıma gelirsen
kıyamet olur
bir damla gözyaşı okyanus boşluklarını doldurur
senin gözyaşların beş kıtayı eritirler
hünerli ellerin yeni bir dünya yaratırlar
gözlerimden milyonlarca yıldız çoğaltırsın
milyonlarca defa bakabilmem için
geceleri sana bir saniyede..."

...

sana bunları anlatmama gerek yok
sen benim ruhum
sen benim huzurum
sen benim kalbim
gözyaşım
duygum
denizim, iyotum, günışığım
balığım

sen benim en derim yaram
bir nehir gibi kanayan

çünkü demiş ya rahmetli İlhan
"sen bana gelirsen kıyamet olur"

harcarlar bizi balığım
kırmızı pullu mercanım
harcanırız
yıpratırlar bizi
kollarımdan kayar gidersin

değil mi ki ben
sustuğumda
en büyük sessizliğimde
sana milyonlarca kelimeler anlatan

değil mi ki ben
sana milyonlarca kelimeler söylemek isterken
susan
konuşamayan

değil mi ki sen
ben sussam da beni anlayan
beni bilen
beni gören

ben içim kan ağlarken
senin duymak istediklerini söyleyemezken
rezil otobüs koltuklarında
ya da masmavi ışıklar altında
sen beni yanağımdam öperken
tek bir kelam edemiyorsam eğer
hem benim ruhumu içine aldığın içindir
hem bizim harcanmamızdan
korktuğum
içindir

...

tacım
başımın tacı
sana kızıyorsam eğer
sen yanımda olmak istediğinde
bana sarılmak istediğinde
git diyorsam sana eğer
senin yanmandan korktuğum içindir
ben yanayım umrumda değil
cehennemde yaksınlar beni
kızgın yağlar döksünler tepemden aşağıya
senin için kanımın son damlasına kadar yanarım
ama sen benim için yanarsan
sen benim yüzümden yanarsan...

işte o zaman ben senin dumanını solurum
ciğerlerime doldurur boğulurum
kanımın her bir hücresine senin dumanın girer
ciğerim parçalanır katran karası olur
her bir zerreme sen dolarsın
vücudum seninle bir bütün olur
varlığım bir ışığa döner
ölürüm

...

ama yine de saklarım seni en dipte
koca bir okyanus gibi sarar
en derin yerime koyarım seni
kimse seni bulamaz orada
bütün oklara göğüs gererim
bütün mermilere
hepsini saplarım göğsümden içeri
ve hepsini eritirim senin düşüncenle
tekrar tekrar seni koruyabilmek için

ama şimdi değil

seni öyle bir zamanda istiyorum ki...

Son Minnacık Kadınım'a

2010-03-07T22:06:00.004+02:00

Bu şiiri kendi kendime söylemekten bir yandan bıktım, bir yandan da her söylediğimde o minnacık kadınların, küçücük dünyaları içinde ne kadar eksik yaşadıklarını fark ediyorum. Maskelerinin arkasında sakladıkları bencilliklerini, işlerine gelmediğinde nasıl ortaya serdiklerini görüyorum.

Sıkıntıya gelememelerini, şımarıklıklarını, maymun iştahlılıklarını...

Davet edildikleri şık akşam yemeğine kadar sabredemeyip, sokakta satılan alelade pis yemeklerle karınlarını doyurmayı tercih eden kadınlarla uğraştığımın farkına vardığım için sinirleniyorum aslında.

MAVİ GÖZLÜ DEV, MİNNACIK KADIN VE HANIMELLERİ

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
             bahçesinde ebruliii
                     hanımeli
                                   açan bir ev.

Bir dev gibi seviyordu dev,
Ve elleri öyle büyük işler için
                    hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
                      çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruliiii
                     hanımeli
                             açan evin.

O mavi gözlü bir devdi,
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
          yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda
         bahçesinde ebruliiii
                 hanımeli
                     açan eve.

Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
Dev gibi sevgilere mezar bile olamaz:
bahçesinde ebruliii
                            hanımeli
                                      açan ev...

The Part You Throw Away

2010-01-29T19:59:00.002+02:00

Saçların uzamıştır herhalde görüşmeyeli. Tek bir kelime etmeden bütün gemileri yakalı...Kalbin de aynıdır herhalde, en azından öyle umuyorum.
Aslında bu yazının nereye gideceğini bilmiyorum. Daha önce de onlara en ihtiyacım olduğu zamanlarda böyle sebepsiz gidenler olmuştu. Bir daha olmaz diyordum, kendimden emin...Şu anda yağmurlu bir havada, stüdyomuzun penceresinden bulutların arasından gözüken dolunayı izlerken ve eskiden beni sevince boğacağını düşündüğüm güne 5 gün kalmışken farkına varıyorum ki gayet de oluyormuş. Aslında her aşk kaybetmeye mahkummuş, sadece kaybedeceğin zamanlar değişiyormuş.

Bunu da eşek gibi bilmeme rağmen, kendime her seferinde yalanlıyormuşum.

Yine de affemek istiyorum seni. Geldiğinde bana yalan da olsa geçerli bir sebebin olacağını umuyorum. Bir yandan ilk gördüğümde koşa koşa sana sarılmak istiyorum, bir yandan suratına bile bakmamak. Sana ne desem bilmiyorum. Aslında 1 saat sonra bile ne yapacağımı bilmiyorum. Belli belirsiz yaşıyorum...

Got a crazy sensation, go or stay? now I gotta choose,
And I'll accept your invitation to the blues.

Dibe Vurmadan Yükselemezsin

2010-01-04T01:05:00.002+02:00

Evet burası gitgide daha karanlık bir blog halini almaya başladı, farkındayım ama burayı da kullanış amacım zaten bütün karamsarlığımı döküp normal hayata daha enerjisi yüksek biri olarak devam etmek. Birazdan yine kara bulutları çağıracağım, o yüzden istemeyenler şu anda okumayı bırakabilirler.

"N'oluyor, ne bitiyor, neden bu kadar uzun zamandır bir şey yazmıyorsun ?" diye soracak olursanız, "HİÇ BİR ŞEY olup bittiği yok da ondan" diye cevap veririm size. Gerçekten de HİÇ BİR ŞEY olmuyor. Her gün aynı yerde aynı hayatı yaşıyorum. Her gün birbirinin aynısı şekilde geçip geçip gidiyor. Aslında bu yaşadığım hayatı yaşamak için her şeylerini verecek insanlar var ve bu hissettiklerim tamamen şımarıklıktan ve rahatın batmasından ibaret.

Neden mi ? Çünkü günlerim öğlene kadar yatıp, akşamları dans edip, geceleri de gezmek ve içmekle geçiyor. Okyanusun ortasında nereye gittiğini bilmeyen, küçücük bir sandalın içinde uyuklayan bir adamım ben. Geleceğe dair bütün planlarım başka olasılıkların gerçekleşmesine bağlı. Askerlik olmasa okulumu yarın gidip bırakırım. Benim sanatla uğraşmam lazım; para teorileriyle, şirket yönetmelikleriyle değil. Yapamam da zaten, nefret ediyorum.

Dünya çığrından çıkmış gidiyor. Etnik çatışmalar, masum ölümleri, yok olan doğa, nesilleri tükenen canlılar... Tüm bu kötülüklerin anası biz insanoğulları, Gaia'yı fazlasıyla üzüyoruz. Bu her gün kötüye giden dünya için bir şeyler üreteceğime, bu kaostan nasıl kurtulacağımızın yollarını düşünüyorum aslında.
"Hayatımda hiç bu kadar karamsar hissetmemiştim kendimi" diyesim var ama henüz 21 senelik hayatımda ne görebilirim değil mi ? Fakat bunu hisseden bir ben değilim; annem, babam, annemin annesi, -ölmeden önce- annemin babası... Benim büyüklerim, hepsinin ağzında aynı laf var : "Şimdiye kadar hiç böyle olmamıştı."

Bir uyanış lazım, bir silkelenme; ve olacak da inanıyorum. Dibe vurmak üzereyiz hepimiz, denizin tabanına yaklaşıyoruz ama ne kadar dipte olduğumuzun farkında değil çoğumuz. Farkında olanlar, en dibe ulaştıklarında kendilerini yukarıya çıkaracak hamleyi yapmak için enerjilerini saklıyorlar; farkında olmayanların ise yukarıya çıkmak için ne nefesleri kalacak ne de enerjileri. Sadece ne kadar dipte olduklarını görüp paniğe kapılacaklar ve bu panik onların sonu olacak.

İşte o dönem geldiğinde benim ve benim gibilerin üstümüzdeki o ölü toprağı kalkacak. Bu keyifsizlik, bu eylemsizlik o zaman sona erecek. Belki de bu karamsar yazıları bir daha yazmayacağım...

"İki şiir, bir veda"...Bu sefer elveda !

2009-12-11T03:29:00.004+02:00

Aylar önce bu şiiri yazarken bilmiyorum fonda hangi parça vardı. Ama bu sefer fonda Osvaldo Pugliese'den "Emancipación" çalıyor. Azad etmenin zamanı gelmiş de geçmiş, ben hala burada kendimi avutmaya çalışırken...

1.

düşlerken yeniden koklayacağımı saçlarını
getirdin düşlerime kara bulutlarını
kokun kaldı hayalimde
Kleopatra gözlerin
iki kömür parçası
alev alır aklımın içinde

ben ki yıllardır çeken yalnızlığın yükünü
ben ki gözyaşları göken her hüzünlü notada
yorulmuş
ağır
sen ki indiren bütün yağmurları
bir anda omuzlarımdan aşağı
bir anda göğsüme oturtan koca dağları

yıllar sonra bulmuşken seni böylesine temiz
böylesine hızlı
böylesine umulmadık
söyle ateş saçlım söyle
ayıp değil midir
böylesine hızlı
böylesine umulmadık
terk edip
gitmek buraları
ben düşlerken seni saracağım anı

2.

ismin aklımda keskin bir bıçak gibi derin
gece üçte yürürken hamamböceklerinin gezdiği sokakları

sen birleştirirken hayatının noktalarını
ben kirli bir tangoyu bitiriyorum topuklarımla
düşlemek seni boğazımdaki bir cam parçası gibi
kanatıp öldürüyor başkasının sırtında

üç sarhoş kaldırımda bir köpekle konuşuyorlar
attıkları lafı duymuyorum
artık kimsenin laflarını duymuyorum
seni beklemenin huzurunu bilmiyorlar
seni beklemenin ıstırabını
saçlarının kokusunu bilmiyorlar
gözlerinin derinliğini
bilmiyorlar

kızıl saçların uzanırken yastığında
güneşin denize uzandığı gibi
açılmayan telefonlar saklarken veda sözcüklerini
veda ediyorum sana bu şiirle ve şarkılarla
üç mevsim sonra şubatta
"beklerim bir tango borcun var bana"

Özlemek

2009-10-31T16:06:00.003+02:00

Özlüyorum seni.

Yaptığım gece yolculuklarında özlüyorum. Karanlık yollarda Tom Waits'ten bir parça çalarken özlüyorum.
İstanbul'a gidecekken özlüyorum. Orada beraber dans edeceğim kadınların yerinde sadece senin olmanı düşünürken özlüyorum.
Bu kapalı ve soğuk havada, bir barın cam kenarında sıcak şarabımı yudumlarken özlüyorum.
Geceleri, tanımadığım başka başka kadınlarla eğlenirken; gecenin sonunda sokaklarda sarhoş yürürken özlüyorum. (Hatta en çok o zaman özlüyorum)
Alsancak'a giderken evinin önünden geçerken özlüyorum.
Okula giderken okulunun önünden geçerken özlüyorum.
...

Çünkü özlemek için illâ uzunca süre bir şeyler yaşamış olmak gerekmez. "ÖZLEM"den gelir kelimenin kökü.

Ben hayatıma getireceklerine, paylaşacaklarımıza, benim senin hayatına getireceklerime ve bunları yaşarken tadacağımız sonsuz mutluluğa özlem duyuyorum. Yaralarını saracak olmamın mutluluğunu düşünüyorum, hissediyorum. Şimdiden bile yıllar geçmiş gibi gelen bu bekleyişin sonunda ikimizin de mutlu olacağını biliyorum.

İşte bu yüzden seni özlüyorum.

Elisa, Elisa, Elisa saute-moi au cou...

Missing

2009-10-18T21:33:00.004+03:00

Şimdi sen yemek yapıyorsundur;

karlı bir Avrupa şehrinde, yabancısı olduğun dört duvar arasında. Köpeğini özlüyor, onu deniz kenarında gezdirmek istiyorsundur belki.

Düşünüyorsundur yarın okuldan sonra gezeceğin yeni yerleri. Gezerken güzelim mavi ayakkabılarını mı giyeceğine, yoksa üşütmemek için botlarını mı giyeceğine karar veremiyorsundur.

Akşam hangi barda hangi içkiyi içsem diyorsundur. Fotoğraf çekiyorsundur çok sevdiğin üzere ya da fotoğraf çektiriyorsundur Fransız film yıldızları gibi çıktığın.

Paris'te kalacağın oteli ayarladın belki de, içeceğin şarapları düşünüyorsun şimdi. Ya da Prag'a biletini aldın, Charles Köprüsü'nü gezeceğini hayal ediyorsun.

Düşünüyorsun.

Ben burada onca sorumluluğun altında, seni düşünmeye bile vaktimin olmamasına zorlanıyorum. Bu rezil insanların arasında seni sevmeye direniyorum. Bazen isyan edesim geliyor, içime atıyorum.

Ama sonra senin gelişini düşünüyorum. Şimdi saatlerce uzağımda olsan da, yürüyerek 20 dakika kadar yakınımda olacağını biliyorum. Şimdi yalnız dolaştığım sahilde, beraber dolaşacağımızı biliyorum. Sen mavi ayakkabılarını giyip sana tango öğreteceğimi ve sana sarılıp her bir adımımızı uzun uzun yaşayarak yürüyeceğimizi biliyorum. Gazi Kadınlar Sokağı'nda karşılıklı biralarımızı içeceğimizi biliyorum...

Sen düşünürken, ben sabrediyorum ve tüm bunları bildikçe, içime dolan umutla yoluma devam ediyorum.

zeynep beni bekle / gece ağaçlarına
yağmur çiseliyorum / cam tozu su beyazı
yalnızlığını mutlaka değiştireceğim
bir yaprak halinde süzülüp saçlarına
eski teşrin'lerden / kederli kırmızı
zeynep beni bekle mutlaka döneceğim
söyle kim önleyebilir buluşmamızı

geceleyin ışıkları söndürdüğün zaman
benim şiir kitaplarından sızan aydınlık
elinde uyuyakaldığın heyecanlı roman
pancurların çarpıldığı lodos geceleri
rüzgârın değil benim / pencerendeki ıslık
her akşam koridordaki ayak sesleri
yanlış çaldığını zannetiğin telefon
zeynep beni bekle mutlaka geleceğim
hem bu ne ilk ayrılığımız ne de son

pikapta eminağa acemaşirân saz semaisi
sokakta çocuklar saklambaç hırsız polis
hayat akıp gidiyor olsam da olmasam da
saati durmamalı ufak sorumlulukların
resmi bırakmadın ya / son çektiğin hangisi
bak mektuplar birikmiş yine masamda
fakülteler açılacak bak bugün yarın
zeynep beni bekle mutlaka geleceğim
başladığımız filmi birlikte bitireceğiz

kim ne derse desin içimde delice bir his

Attilâ İlhan

Let The Music Play

2009-09-25T16:49:00.002+03:00

Bu zamana kadar nasıl fark edememişim şaşırıyorum. Sanırım Aykut Oğut'un şu harika kitabı "Evrenden Torpilim Var"ın harika etkilerinden biri oldu. Barry White dinlemek ruhuma ne kadar iyi geliyor. Bir tane mi mutsuz şarkısı olmaz bir insanın. Bütün şarkılar aşk dolu, enerji dolu. Bağıra bağıra "YOU'RE THE FIRST, THE LAST, MY EVERYTHING" diye dans ediyorum iki saattir :)

Ayrıca mp3 çalarıma tango dışında hüzünlü parçalar koymama kararı aldım. Enerjimi yüksek tutmamın en güzel yolu bu. Mesela bunun gibi :

El Abrazo

2009-09-22T19:40:00.003+03:00

Ne şiirler yazacak kadar hüzünlüyüm ne de kafamı dağıtmaya çıkacak kadar keyifli...

Ama ikisinin arasında bir yerlerde, bir tangonun içindeyim bu aralar. Kalbimdeki deriiiin yarayı dışa vurmak için, göğsümü kemiren zehri kusmak için dans edeceğim artık. Koreografiler yaratacağım bundan sonra aynı bir şiir yazar gibi, bir şarkı besteler gibi...

En büyük acılar en büyük eserleri doğurur çünkü...

Maria

2009-09-19T21:18:00.003+03:00

Beni uzuuun zaman sonra hüngür hüngür, salya sümük ağlatacak şarkı buymuş meğer :

María..!
En las sombras de mi pieza
es tu paso el que regresa...

María..!
Y es tu voz, pequeña y triste,
la del día en que dijiste:
"Ya no hay nada entre los dos.."

María..!
La más mía..! La Lejana..!
Si volviera otra mañana
por las calles del adiós..!

Müzikal teori

2009-09-18T02:15:00.004+03:00

Bugün bir şeyin farkına vardım. Şöyle ki :

Popüler müzik sektörü tek sayılı 10 yıllık dönemlerde harika işler çıkarıyor, çift sayılı dönemlerde sıçıyor. 70'li yıllarda rock'n roll ilahları doğdu, şimdi bile dinlediğimiz harika bestecileri yarattı o yıllar. 80'li yıllar plastik müziğin yılları oldu, "one hit wonder"lar havada uçuştu. Evet, az sayıda da olsa iyi işler de vardı ama bahsettiğim şey gavurun "mainstream" dediği müzik piyasası.
90'lı yıllarda rock müziğin popülerleşmesiyle piyasada artan çeşitliliğin yanısıra 80'lerden kalan o plastik soundun kalitelileşmesi ile de pop müzikte çok iyi işler çıktı ortaya.

2000'lerde ise bir müzikal kısırdöngünün içine girdik tekrar. Birbirini tekrar eden altyapılar, bilgisayar müzikleri, yaptıkları müziğin hiçbir özgünlüğü olmayan "alternatif" rock olarak tanımlanan müziği yapan sürüyle grup. Bilgisayarın müzik içindeki rolü "yardım edici" olması gerekirken, müziğin kendisi bilgisayar oldu. Böylece farklı insanların duygularını dinlemek yerine, sadece programların aynı sesleri farklı sıralayışını dinler olduk. Türkiye piyasasına hiç girmiyorum bile.

Neyse ki 2000'ler sona eriyor. Eğer bu teorim doğruysa 2010 sonrasında piyasadaki bu yozlaşma bitecek :) Hep beraber öyle olasını umalım :)

Peki beni bu düşüncelere iten ne oldu ? 1994 yılına ait bir Terry Hall parçasını keşfetmem, ilk duyuşta aşık olmam ve "Tanrım neden artık böyle güzel müziklar yapılmıyor ? Böyle şarkılar neden yok ?" demem oldu. İşte o cennetten çıkma şarkı Forever J :

Akdeniz Günlükleri

2009-08-19T00:13:00.002+03:00

10 Ağustos 2009 Pazartesi İzmir - Mordoğan'dan harekete çıkan 3 kuzen Görkemus, Fikretis ve Burakles'in 4 günlük maceralarından notlar içeren yazıdır efendim. Buyrunuz...

Not : Fotolar çok yakında eklenecektir.

Antalya'ya girdiğimizde şansımıza hava bulutluydu. Kerdo bir hareket yapıp Antalya tabelasının önünde fotoğraf çekildik. Arkasına yanaştığımız arabanın içindeki aile, 3 tane sakallı terörüst kılıklı adamları görünce çabucak fotoğraflarını çekip yola devam ettiler. Bulutlu havaya rağmen hava çok sıcak ve yapış yapıştı ama Torosların tepesindeki soğuktan sonra mis gibi geldi.

Konyaaltı plajında bir şey yokmuş. Amele beach tarzı bir yer. Rusları göremeyince devam ettik.

Kemer'de dükkanının önünde oturan adamın kucağına oturan Rusları gördük, oha dedik. Küçücük çarşı bile böyleyse tatil köylerinin içi nasıldır acaba dedik ve Olympos'a doğru yola koyulduk.

Olympos yolunda artık 8 saat yoldan bıkmış olan biz, kafamızı camdan çıkarıp çığlık atmak, anırmak ya da garip hayvan sesleri çıkarmak suretiyle rahatlamaya çalıştık. Olympos'a vardığımızda rastgele girdiğimiz Türkmen pansiyon, oranın en iyi 2-3 pansiyonundan biri çıktı. Son derece temiz ve yemekleri güzeldi.

Yemekten sonra nerede içsek diye düşünürken bakkaldan biramızı alıp denize kenarına inmeye karar verdik. Alkolün ve açık havada bulunmanın etkisiyle Fikretis sesli yellendi, yanımızdaki grup kaçtı. Zırt pırt denize girdik çıktık ve denize girerken hayatımın en unutulmaz anlarını yaşadım : Karşıda uçsuz bucaksız deniz, tepemizde yarımay, arkamızda Likyalıların kaleleri ve şehri, denizin içinde parıldayan planktonlar... En sevdiğim şeylerden ikisinin, tarihin ve denizin iç içe olduğu bu yeri bırakmak istemedim.

Salı günü son anda yetiştiğimiz kahvaltıdan sonra Marmaris'e doğru yola koyulduk. Demre'de Noel Baba'ya uğradık fakat ama girişi kafa başına 10 lira olunca 30 liraya 6-7 bira içebileceğimizi ve kısıtlı bütçemizi de düşünüp dışarıdan bakmakla yetindik.

Demre merkezden sonra Kekova yoluna saptık. Hem manzara için hem atıştırmak için yol üzerinde durduğumuzda yanımıza bir jandarma arabası yanaştı. "Hayırdır" diye soran uzaman çavuşa bir elinde poğaça, bir elinde fanta "MONZORO" diye karşılık verdi Görkemus. Bu sırada da Fikretis ve ben bir elimizde ayran bir elimizde poğaça "LAĞN, LAAAAĞN" diye bağırarak seke seke eşek arılarından kaçmakta ve absürd bir arka plan yaratmaktaydık. Jandarma bize Kekova'da 120-130 liraya bizi tekne turuna çıkarıp yolmaya çalışacaklarını ama istersek 60-70 liraya bize ayarlayabileceğini söyledi. İlk başta işin içinde dümen var sandık ama Kekova'ya varınca uzman çavuşun dediklerinin bir bir gerçek olduğunu gördük.

Kekova'ya ilk girdiğimizde bizi meydanda güneşin altında dolanmaktan hareketleri yavaşlamış, zombi kılıklı bir çocuk karşıladı. Teşekkür etmemize rağmen 15 dk sonra tekrar pieşimizde zombi gibi bizi takip ettiğini fark edince korkup uzman çavuşu bulmaya karar verdik. Uzman bize ufak bir tur attırdıktan sonra "Barış 10" ismindeki bir tekneye götürdü. Teknenin sahipleri oranın yerlisi, tertemiz, paragöz olmayan insanlar. "Buradakiler para için babalarını bile satar" diyorlar. Diğerlerinin yarı fiyatına 3 kişi için 52 kişilik tekneyi çalıştırdı. Karşı adada, yüzyıllar önceki depremde yıkılıp yarısı su altına gömülmüş şehrin kalıntılarını izledik. Teknenin dibindeki camdan suyun altını da görebiliyorduk. Tatil boyunca gördüğümüz en etkileyici 2 yerden biriydi. Eğer gitmek, gezmek isterseniz telefon numarası : 0535 440 26 54 - Barış KORMEL

Akşem 6 gibi Kekova'dan ayrıldık. Geçen sene sefil sefil gezdiğimiz Kaş'tan devam edip Kaputaş geçidinin altında denize girdik. Bu da yolculuk boyunca yaptığımız en mantıksız hareketti.

Kaputaş'tan sonra Marmaris'e doğru dünya kadar yolumuz vardı ve güneş batmıştı. Olan oldu artık deyip tapagaz vurduk yola.

Marmaris'e vardığımızda saat 23:30'du. Yani tam bu saatte giyinmiş, dışarıya çıkmış ve içkilerimizi yudumluyor olmamız lazımdı. Park yeri arayıp Aras'ın evini labirent gibi çarşının içinde bulup, giyinip dışarı çıkmamız saat 01:00'i bulmuştu

Barlar sokağında şoka uğradık. İlk tepkimiz birbirimize bakıp "Noluyo lan" demek oldu. Mordoğan köyünden gelmiş bu 3 yağız delikanlı şoka uğramıştı. Çünkü sokak tamamen bir insan pazarı halindeydi ve şöyle bir sistem işliyordu : Sokaktan bir turist kız çevir, o senin giriş biletin olsun ve artık mekana girebilirsin. Kızlar insan değil bir bilet görevi görmekteydi. Birkaç kadeh bir şey içip, gevşeyip işe koyulmaya karar verdik. Fakat biz gevşediğimizde saat 4 olmuş ve mekanların kapanma saati gelmişti. Geç gelmemizin cezasını çekiyorduk. Bu moral bozukluğunun üstüne eve dönüp uyumaya karar verdik.

Kahvaltıdan sonra Kızkumu'na doğru yol aldık. "Denizin ortasında yol var, yürüyon yürüyon geri dönüyon, bi bok yok" şeklindeki geri döndürme çabalarıma rağmen Görkemus "banane ben görücem orayı" diyerek yola devam etti. Orada denizin içinde ayağımıza taşlar bata bata yürüyüp geri döndükten sonra, safari arabalarında anlamsızca çığlık atıp sağa sola el sallayan turistlere biz de el sallayıp yola devam ettik. Kuş uçmaz kervan geçmez, saçma sapan bilmediğimiz bir yola sapmışız. Neyse ki sonradan dere yatağını takip ederek ana yola çıkabildik.

Akşamüstü Bodrum'a varıp Gümbet'teki otelimize yerleştik. Ucuza kapattığımız için akşam yemeği vermediler. Üstüne bir de arabayı tam yolun kapandığı yerin 1 metre gerisine bıraktırmışlar, gece arabayı çıkaramadık, sinirden delirdik, dolmuşlarda kıro Fransızlarla süründük.

Bodrum'da her taraf lüküs araba. Telefona bakmak için bir Ferrari'nin yanında duran Görkemus'u "burda durmak yassah gardeşim" diyerek kovaladılar. Anlamsızca adama bakıp devam ettik.

Ekipten ayrılarak yarım saatlik hızlı bir yürüyüşün sonunda milongaya yetiştim. Tesadüfen Zeynep de oradaymış, dans ettik. Nuevo tangonun sonunun geldiğine herkes hemfikir. Yaşasın "tango de salon" deyip Romanyalı güzel ve zarif kadınla dans ettikten sonra, gece 2 gibi milongadan ayrıldım.

Gümbet'in gece hayatı emo kılıklı kekoların elinde. Eskaza içeri girip de bir kızla tanışmaya kalkan ve "kendilerinden olmayan" birisini mekandan atıyorlar. Saat 4te sokaktaki manzara aynen şöyleydi : Bir emo-kekonun elinde 3 sarhoş İngiliz ve sap sap dolanan bizim gibi adamlar. Bir daha Gümbet'e uğramama kararı alıp otelimize doğru yol aldık.

Kahvaltıdan sonra İzmir'e dönüş için hazırdık. Yol üzerinde Didim'e uğramaya karar verdik.

Didim'e gelmeden, muazzam Apollon tapınağına uğradık. Hayatımda gördüüm en büyüleyici yerdi. Yüzyıl süren inşasına rağmen tamamlanamamış. Aparn büyüklüğündeki sütunları nasıl diktiklerini düşündükçe dönemin insanlarına olan hayranlığım arttı. Sütünlara dokundukça yıllar öncesine gittim, büyüleyiciydi.

Didim tatil yapmak için mükemmel bir yer. Yeteri dozda eğlence, yeteri dozda sakinlik. Ayrıca fiyatları da çok uygundu. 2.5 liraya mekanda oturup bira içilebilir ya da 10 liraya bir şişe şarap açtırılabildiğini görünce aklımız gitti. Denizi de harika. Sürat motorunun arkasına bağlanan şişme koltuklara bindik, zevkten öldük.

Didim'den çıkıp hiç durmadan Mordoğan'a geri döndük. Döndüğümüzde eski limanda oturup bira içip eski hayatımıza kaldığımız yerden devam ettik.

İki şiir, bir veda

2009-07-09T15:33:00.002+03:00

1.

düşlerken yeniden koklayacağımı saçlarını
getirdin düşlerime kara bulutlarını
kokun kaldı hayalimde
Kleopatra gözlerin
iki kömür parçası
alev alır aklımın içinde

ben ki yıllardır çeken yalnızlığın yükünü
ben ki gözyaşları göken her hüzünlü notada
yorulmuş
ağır
sen ki indiren bütün yağmurları
bir anda omuzlarımdan aşağı
bir anda göğsüme oturtan koca dağları

yıllar sonra bulmuşken seni böylesine temiz
böylesine hızlı
böylesine umulmadık
söyle ateş saçlım söyle
ayıp değil midir
böylesine hızlı
böylesine umulmadık
terk edip
gitmek buraları
ben düşlerken seni saracağım anı

2.

ismin aklımda keskin bir bıçak gibi derin
gece üçte yürürken hamamböceklerinin gezdiği sokakları

sen birleştirirken hayatının noktalarını
ben kirli bir tangoyu bitiriyorum topuklarımla
düşlemek seni boğazımdaki bir cam parçası gibi
kanatıp öldürüyor başkasının sırtında

üç sarhoş kaldırımda bir köpekle konuşuyorlar
attıkları lafı duymuyorum
artık kimsenin laflarını duymuyorum
seni beklemenin huzurunu bilmiyorlar
seni beklemenin ıstırabını
saçlarının kokusunu bilmiyorlar
gözlerinin derinliğini
bilmiyorlar

kızıl saçların uzanırken yastığında
güneşin denize uzandığı gibi
açılmayan telefonlar saklarken veda sözcüklerini
veda ediyorum sana bu şiirle ve şarkılarla
üç mevsim sonra şubatta
"beklerim bir tango borcun var bana"

Attila İlhan - Kaptan

2009-06-23T16:46:00.003+03:00

1.

eflatun gözlerin olduğunu bilmiyordum

geceyarısını yaşamaktan yorgunum

ayazın avucunda unutmuştun ellerini
önünden geçtiğim halde beni tanımadın
ben değiştim biliyorum hem sakal bıraktım
şiirlerim külrengi kumrular gibi uçuyorlar
bakır çalığı göklere katiyyen tahammülüm yok
hele paris’in gökleri aklımı başımdan alıyor
bana seni senden evvelki poitiers’li kızı hatırlatıyor

ayazın avucunda unutmuştun ellerini

karanlığın arkasında kıvılcım gözlü orospular
gölgelerine yaslanmış evliya gibi bekliyorlar

ışıklar kırmızı yandığı zaman duracaksın

ben değiştim biliyorum hem sakal bıraktım
soğuk gözlerinde buğulanmıştı ölsen tanıyamazdın
hâttâ ricardo bile hani vatansız ricardo
burnumun dibinden geçti geçen gün beni tanıyamadı
oysa au vieux châtelet’de akşam sabah beraberdik
üçümüz viyana kahvesi ve sıcak rom içerdik
üstelik o krapfen severdi güzel olurmuş rivayet
neden ve nasıl sevdiğini anlayamadım gitti

yalnızlıktan da kurtulup yalnız kalmak isterim

montmartre metrosu civarında seni gözden kaybettim
o zenci yine arkanda mıydı hiç dikkat etmedim
ağzında yoksul bir ıslık ıslak bir cıgara gibi
sidney bichet’nin caz havalarını çiğneyip tüküren
o saklasın varsın seni sevdiğini biliyorum ben
yüzünün renginden geliyor bütün üzüntüsü

bir gazete aldım ama evde okuyacağım

kahvelerden birine girip bir grog ısmarlasam
seni öldürmek için çareler tasarlasam
sükût bembeyaz buz tutsa bıyıklarımda
mağrur bir totem gibi sussam konuşmasam
ve türküm kaybolsa sessizliğin hırçın türküsü
ve ben unutulsam yazdığım şiirler
senin için yazdıklarım herkes için yazdıklarım
eski padişahlar gibi unutulsa birer birer
ve ben seni unutsam hiç hatırlamasam hiç mi hiç
ihanetini hatırlamasam şehvetini hatırlamasam
ellerim oldum olasıya seni unutsalar

yarı gecenin içinden bir zenci süt beyaz bakıyor
rue lafayette’de dünden bugüne geçiyorum

eflâtun gözlerini bir grog kadehinde unuttum

2.

bu geminin yelkenlerine herifin biri paris yazmış

luxembourg garı’nın dirseğindeki çiçekçiyi bileceksin
yeşil muşamba ceketli sarışın küskün kızcağız
en dokunulmaz kızı en temizi fikrimce paris’in
pablo’ya sorsanız bir taksi şoförüyle yatıyor
pablo!.. ah pablo!.. onunla bir tanışsanız
önüne gelene salamança’dan bir şeyler anlatıyor
babasını orda bir duvar dibinde bırakmış
halbuki konuştuğu zaman fransız sanırsınız
saint-michel’de bir talebe kahvesindeyim
gündüz olduğu halde bütün ışıkları yakmışlar
bir cumartesi günü saat dört buçuğa beş var

ellerim kırılsa ben senin için bu şiirleri yazmasam
dinamit taşırmış gibi gözlerini taşımasam
avanue vagram’da bir akşam yeter bana ağustos’ta
yapraklara serilmiş yirmi beş franklık yıldızlar
bir mısra yeter geceleyin bir tren gibi pırıl pırıl
sen kendine yetmiyorsun hiç kimse sana yetmiyor
birini bitirmeden aklın öteki yolculukta

dün gece chatelet’de metro’nun yanı başında durdum
yağmur bilmediğim başka bir gökten yağıyordu
yağmur saint-jacques kulesine doğru yağıyordu

yanımda olduğun zaman her zamankinden yalnızım

şimdi bir nefeste café de l’écluse’ü hatırladım
seine kıyısındaki küçük nehir kahvesini
kapısında bir gemici feneri asılmış duruyor
seine gemicileri her akşam burada toplanırlar
onlar için birtakım maceralar düşünürüm
sine sanki petrolmüş gibi iştahlı ve obur akıyor
dupont’daki kızlar yalnız cıgara içerek yaşıyorlar

utrillo’nun bir sokağından seni çektim çıkardım
elin yüzün kirlenmiş üstün başın toz içinde
sana mardi gras için bir japon maskesi aldım
sen bana kaptan diyorsun herkes bana kaptan diyor
sahici bir kaptanmışım gibi tükürüyorum

3.

yalın kılıç bir kasım sabahını paris’te yaşadım
sokaklarda sonbahar şiirleri salkım salkım
faubourg saint-denis’de işte yine pazar kurulmuş
beş franga çorba içtiğimiz julien’in kapısı önünde
kırmızı ve siyah ve sarı saçlı bir kadın durmuş
muzaffer patatesler satıyor üç renkli neşesi içinde
camların arkasında ekmekçi kızlar mavi beyaz
raflarda uzun uzun herifler gibi taze ekmekler
üstüne bir yağmur yağdırmak hevesi uyanır içinde
ben bu mısraları yazarım tout-va-bien kahvesinde

concorde’da bütün fıskiyeler birden ayaklanacak
gri bir demir gibi ensende hissedeceksin ebemkuşağını

paris’in göklerinden uzanıp bir yıldız kopardım
kırmızı bir karanfilmiş gibi yıldızı saçlarına taktım
on beş dakika sonra bordeux’ya bir tren kalkacak
garın merdivenlerinde benim için ağlayacaksın
ellerim yağmura açılmış sakallarım ıslak
ben ki cehennemde bir allah gibi yalnızım

st-vincent de paul kilisesi benim otelin arkasına düşer
saat kulesi her gece uyur uykumdan uyandırıyor
her seferinde seni tekrar bordeaux’ya yolcu ediyorum

saadetin ıstırap çekmek olduğunu ben keşfettim
çarmıhta bir isa gibi ben ıstırap çektim
bir sulfat acılığı sinerse parmaklarına şiirlerimden
gözyaşları sinerse eğer küstahça kafiyeli
anla ki ölümle hayat arasında zaman gibi mesudum
kendimi öldürecek haldeyim seni öldürecek saadetimden
dona-maria! bir kahvede isyan halinde bulduğum
çekik gözleriyle ermenice küfürler yazıp çizen çocuk
sen! bordeaux’ya yorgun bir flamingo gibi yolladığım
geceleri benim için dua etmelisiniz

renault’daki grevciler toptan sokağa atıldılar
paris’in duvarlarını boydan boya afişler kapladı

seni hatırladıkça bir kadeh armagnac içerim
armagnac demek yirmi beş damla gözyaşı demekmiş
demek her akşam yirmi beş damla gözyaşı içerim
senin dağlardan ve sarhoşlardan korktuğunu bilirim
ben sarhoş olduğum zaman korkmuyorsun hiç korkmuyorsun
gözlüklerim kırılmasın diye sakladığını bilirim

kalbim bakır bir mangır gibi boynuma asılmış
ondan kurtulmak için sürgünlere gitmeye razıyım
nehir gemilerinde muçoluk etmeye ölmeye
seni terk etmeye razıyım parasız pulsuz çekip gitmeye
kur’andaki bütün belalara tevrattaki bütün belalara
ibranice öğrenmeye razıyım hapis yatmaya
kalbim yüzünden madem ki ellerimi parçaladım
kalemimi kırdım hayatımı çiğnedim ağladım
madem ki en büyük düşmanım kalbim benim kendimim
onu inkar ediyorum kalbimi inkar ediyorum
geceleri benim için dua etmelisiniz

üçüncü paralelde eski bir dünya gibi batacağım
malgaş halkı birkaç yüzyıl hikâyemi anlatacak

4.

cenova’ya indiğim zaman seni katiyen göremezdim
aklım başımda değildi küfür gibi huzursuzdum
herkes beni unutmuştu ben kimseyi unutmamıştım
zehra’yı unutmamıştım allahsız gözlerini unutmamıştım
sol böğrüme sanki çıplak bir hançer saplamışlardı

şimdi benim gözlerim paris’te marivaux sinemasında
bir çift kara maça gibi yorgun ve uykusuz
ellerim derseniz marsilya’da garsonla hesaplaşıyor
martini-cin seksen frank on frank da servis
kalbim derseniz onun nerede olduğunu bilmiyorum
ağlıyorum onun nerede olduğunu bilmiyorum
hiç kimse kalbimin nerede olduğunu bilmiyor
nihayet seni terk edip gitti diyebilirsiniz

benim acılarım ilahlar gibi şiirlerimi doğuruyorlar
onları karanlıkta bembeyaz izleriyle görüyorum
karanlıkta seni görüyorum dudaklarına ellerimi sürüyorum
seni kollarımın arasında tutuyorum ağzından öpüyorum
ikimiz birden bire austerlitz garı’na gidiyoruz
austerlitz garı önüne bakıyor bizden utanıyor
bir trene binmek ve rastgele defolup gitmek istiyorum
trenin barında alnımı yağmurlu camlara dayamak
küstah bir duble birayla karşılıklı oturup ağlamak
kalemimde mürekkep kalmıyor insanlar beni görmüyorlar
insanlar kendilerini kaybetmişler onlara acıyorum
ümitsiz bir akrep gibi ben aynı zamanda mağrurum

samaritain’in ışıkları ocağıma düşmüş yalvarıyor
bir roman için fevkalade oldukları düşünülebilir

sen bir paket gauloise aldın bir paket mavi gauloise
bense on frangımı amerikan bilardosuna kaptırdım
seine kıyısında mırç büyük bir hayal kuruyordu
seine kıyısında üçümüz sarhoş bir hayal kuruyorduk
mavi bir ışık vardı işte ben onu kaybettim
ben gölgemi kaybettim max jacob’un şiirlerini
sen avucunda bir lokma rüzgar tutuyordun
bu rüzgar için şairliğimi hınzırlığımı kaybettim
aklımdan sen geçiyorsun bir bulut gibi geçiyorsun
dün gece ezberimden çehreni defterime çizdim
sen belki hakikaten bir bulut gibi yolcusun

marsilya’da bir akşam soğuktan tir tir titredim
p. cheyney’in bir kitabını bir kahvede soluksuz bitirdim
vapur ertesi gün saat beşte kalkacaktı

ölümüm herkesinkinden başka türlü olacak
bunu allahım gibi aşikar biliyorum
kim ne derse desin biliyorum içime gün gibi doğuyor
on bir gün aç ve susuz gözlerinin içine bakacağım
on ikinci gün jiletle damarlarımı keseceğim

5.

hep aynı manzarayı kullanmaktan bıktım usandım
bir yumruk vurdum dünden kalma bir şarkıyı dağıttım
van gogh bana bakıyordu deli gözleriyle bakıyordu
ellerim titriyordu bir dakar yolculuğu kuruyordum
güya bir şilebin kıç güvertesinde durmuştum
nabızlarım bir deniz fenerinin gözlerinde atıyordu
asor adalarında on sekiz mısramı unutmuşum
onlar beni terk etmişlerdi yalnız kalmıştım mahvolmuştum
sen beni terk etmiştin bunu yalnız serdümen biliyordu
geceleyin ışıkları söndürüp senden bahsediyorduk

seine kitapçılarında villon’un şiirlerini buldum
nehir yürek gibi kabarmıştı rüzgar esiyordu
bir hafta her gece villon’dan bir şeyler okudum

sen benim şiirlerimi okudukça ağlayacaksın

seni hiç görmeseydim seni keşke hiç görmeseydim
şu benim iki gözüm aksalardı kıpkızıl kör olsaydım
sacré-coeur’de armonik çalsaydım dilenseydim
seni hiç görmeseydim ismini hiç duymasaydım
belki kendime göre rezilce saadetlerim olurdu
kaldırımlara renkli tebeşirlerle katedral resimleri çizerdim
kaldırımlara senin resimlerini çizerdim herkes seni çiğnerdi
bistroya yıkılır çırılçıplak bir quandro içerdim
lucie-anne yine gelir yine bana senden bahsederdi
lucie-anne neden gelir neden bana senden bahsederdi

benim şu çektiklerimi bir çocuk var ki anlıyor
kendimi yerden yere vuruşumu içimdeki zehri
bir çocuk var ki anlıyor benim gibi kahroluyor
odasında şiirlerim fukara mumlar gibi yanıyorlar
sen o çocuk değilsin sen artık çocuk değilsin
dudakların eskisi gibi beyaz değiller biliyorsun
ben ki yaşadıklarımı büyük dinler gibi yaşıyorum
sen artık bir din değilsin bunu biliyorsun

eifel’in dibinde durduk ben bir cıgara yaktım
saint-dominique sokağında şehir ışıklarını yaktı
içim büyük karanlıktı ellerimi göğe uzattım

soluk bir sisin arkasından yüzün gözüküyordu
gece inmişti takım takım yıldızlar gözüküyordu
şimdi sen başka bir şehirdeydin saçlarını kesmiştin
dudaklarını boyamıştın bu seni tamamen değiştirmişti
rüyana erkekler giriyordu hem çıplak giriyordu
aklına ben geldiğim zaman utanıyordun
onların arasında değildim çünkü ben yoktum
ben paris’te kalmıştım adresim ezberindeydi
her cumartesi istesen bir kart gönderebilirdin
ne var ki bunu hiçbir zaman yapmayacaksın

kendimden kurtulmak için gölgemi koridora astım

pazar günü sözleşmiştik beni mutlaka bekleyecekti
simdi kalkıp gitsem mırç’ı bulacağım malum
sonra vini-prix’ten üç litre şarap alacağımız
sarhoş olacağımız malum şarkı söyleyeceğimiz
sonra mırç zehra’dan bahsedecek ben susacağım
camlardan bakınca paris’in damlarını göreceğiz

bana ancak sabahları telefon edebilirsiniz

Attila İlhan

Rahat uyu Kaptan.

La Copa Rota

2009-06-12T21:59:00.003+03:00

Bazen ısırmak gerekir şarap kadehlerini,
kanatacak olsa da dudaklarını...

Aturdido y abrumado
por la duda de los celos,
se ve triste en la cantina
un bohemio ya sin fe.
Con los nervios destrozados,
y llorando sin remedio
como un loco atormentado
por la ingrata que se fue.

Se ve siempre acompañado
del mejor de los amigos,
que le acompaña y le dice:
"ya está bueno de licor".
Nada remedia con llanto,
nada remedia con vino:
al contrario, la recuerda
mucho más su corazón.

Una noche, como un loco,
mordió la copa de vino,
y le hizo un cortante filo
que su boca destrozó.
Y la sangre que brotaba
confundióse con el vino,
y en la cantina este grito
a todos estremeció:

"No te apures compañero
si me destrozo la boca,
no te apures que yo quiero,
con el filo de esta copa,
borrar la huella de un beso
traicionero que me dio."

"Mozo, sírveme la copa rota,
sírveme que me destroza
esta fiebre de obsesión.
Mozo, sírveme una copa rota,
quiero sangrar gota a gota
el veneno de su amor."

"Mozo, sírveme en la copa rota,
sírveme que me destroza
tanta fiebre de obsesión.
Mozo, sírveme una copa rota,
quiero sangrar gota a gota
el veneno de su amor."

ya da

2009-06-06T03:07:00.004+03:00

müziksiz kalmak ne zormuş.
mp3 çalarını ya da telefonunu bir şekilde kaybetmek ya da bozmak. hayallerinde çalacak bir fon müziği olmaması ya da hayallerini tetikleyecek.
sana gecenin bir vakti sahilde denize karşı şiirler yazdıracak elinde içkinle ya da şiirler okutacak.
hayalinde dans ettirecek seni hayatının aşkıyla ya da hiç tanımadığın bir bedenle.
yalnızlığını paylaşacak iyot kokularının içinde ya da onun saçının kokusu düşerken aklına.
neden yazdığın şiirlerin bu denli melankolik olduğunu düşündürecek ya da neden böylesine eğlenceli bir hayat yaşadığını (ve bu ikisi arasındaki tezatı)...

bu liste uzar gider böyle. telefonum denize düştüğünden beri kafayı yemek üzereyim. haziran yağmurunda manisa yollarını teperken kulağımda yoksa bir "Alas de Tango" ben öyle yolculuğa yolculuk demem, diyemem.

ya da benim müzik sevdam hastalık boyutunda...

Nick Cave - Love Letter

Goyeneche y Neruda

2009-05-25T02:39:00.003+03:00

Roberto Goyeneche ne büyük adamdır. Elinden geçen şarkıları nasıl olur da böyle bambaşka bir havaya sokar, o nasıl bir yorumdur öyle...

ve Pablo Neruda ne büyük şairdir. Doğayla aşkı nasıl olurda böyle mükemmel bir şekilde iç içe kullanır, nasıl aşık olmaktır :

Göğsümde bulut olursun karalar bastığında akşamı
Rengin senin, bir de endamın, tam gönlümün istediği
Benimsin, benim, dudakları bal kadınım
Can bulur hayatında uçsuz bucaksız düşlerim

Ruhumun lambası ayaklarına gül rengini verir
Şeker şerbet olur ekşi şarabım dudaklarında
Ah, akşam şarkılarımın tırpancısı
Nasıl da inanır yapayalnız düşlerim benim olduğuna !

Benimsin, benim; haykırırım meltemle bunu
Rüzgâr sürükler artık mahzun sesimi
Göz pınarlarımın destursuz avcısı, ettiğin talan
Su gibi yatıştırır gecekarası bakışını

Ökselenmişsin ezgilerimin ağında aşkım benim
O ağlar ki göğü sararcasına serptiğim
Doğuyor ruhum kıyısında yaslı gözlerinin
O yaslı gözlerinden girilir toprağına düş ülkesinin

Gracias Alice !

2009-05-16T18:12:00.004+03:00

Bir haftadır haftasonunda bizim gelinin doğumgününe mi gitsem, yoksa tangodaki bütün hayvan herifler olarak düzenlenecek deniz + poker partisine mi gitsem ya da uzun zamandır görüşmediğim bi arkadaşımla içmeye mi gitsem, diye kara kara düşünürken haftasonu geldi çattı ve bilin bakalım ne oldu ? 3 organizasyon da aynı anda, sanki o birbirinden alakasız insanlar anlaşmışlar gibi iptal edildi. Evde yaklaşık 3 saat süren (öğlen 3'ten 6'ya kadar) "çıkarın lan beni bu evden" krizlerinden sonra; tam da niyeti bozup tek başıma, son kuruşuma kadar barda içip sarhoş olmayı kafaya koymuşken arayan sevgili partnerim Esra, "akşama ne plan var ?" diye sordu. Açık açık söylüyorum karşımda olsa sarılır öperdim bile ama yanında erkek kardeşinin olduğunu öğrenince öpmemeye karar verdim. Belki sadece sarılırım görüştüğümüzde.

Günümü (gecemi) kurtaran sevgili Alice Hanım... Bu parçayı teşekkür hediyesi olarak kabûl ediniz lütfen :)

Karamsar yazı

2009-04-30T03:00:00.003+03:00

Dışarıdan bakıldığında çoğu kişinin kıskandığı bir hayatım var aslında. Tango yapıyorum, güzel de yaptığımı söylüyorlar, sonra henüz öğrenciyim ve buna bağlı olarak ekonomik sıkıntım yok. Var ama yok. Beni kısıtlamayan bir ailem var, haftanın istediğim günü istediğim saate kadar barlarda sarhoş sürtebiliyorum. Çevremdeki insanlar hep belli bir seviyenin üstünde...

Bu yüzden hep güleryüzle dolaşıyorum ortalıkta. İnsanlar hep o eğlenceli tarafımı biliyorlar ama gecenin sonunda evin yollarını, bomboş sokakları tek başıma yürürken düşüyor suratım, boyut değişiyor. Çıkıyor suratımdaki maske.

Okulum uzamış, ne zaman bitecek bilmiyorum. En ilgimi çekmeyen alanda okuyorum. Okuldaki en yakın arkadaşlarım, üzerime iftiralar atıp kendini haklı çıkarmayı başaran bir karaktersizin yanında yer aldılar. Kimseye güvenemez oldum sayelerinde.

Dansımı bir türlü yeterli bulamıyorum. Durmadan aynı hareketler, bildiğim onlarca şey olmasına rağmen. Tamam bu iş ne kadar hareket yaptığınla ilgili değil, keyif almaya gidiyoruz ama artık müziği bile hissedemez oldum. Duygularım ölüyor sanki yavaş yavaş. Her milongadan sonra daha yalnız hissediyorum.

Hayatımdaki onlarca güzel kadından hiç biri benim değil. En kötüsü ise hiç birine platonik bile olsa aşık olamıyorum. Hocamın dediği gibi "bir güzel sohbet, birkaç güzel müzik, güzel geçirilen vakit sonundaki keyif" bile anlamsız geliyor. Bir zamanlar insanların iflah olmaz bir romantik olarak tanıdığı ben, git gide yüzeyselleşiyorum. Raflarımı dolduran şiir kitaplarını okurken bile hissedemiyorum şairlerin duygularını.

Çünkü ilham alıp uğruna eskisi gibi mısralar dökebileceğim birisi yok. Olanlar değerini bilemedi, değerini bilenler arkasını döndü. Halbuki ne kadar hazırdım birilerini sevmeye. Tek istediğim birkaç güzel sohbet, güzel bir müziği, bir şiiri paylaşmaktı sadece.
Belki bu kadar kırmasalardı beni, bu kadar korkutmasalardı aynı hayal kırıklıklarını yaşayacak olmaktan, verdiğim değerin onda birini bile geri alamayacak olmaktan... O zaman farklılaşırdı her şey, kırılmazdı hevesim.

Attilâ İlhan'dan dizelerle bitsin artık bu yazı burada :

beni de kırdılar içimden kırdılar
karanlık camlardan sular akıyordu
şimşekli bir boşlukta saat vurdu
beni de kırdılar belki yalnızdılar
belki onların da çocukluğu yoktu
bütün şarkılara kapalıydılar
bir genç kız değmemişti saçlarına

beni de kırdılar ben artık küsüm
yağmurları yağmıyor ağaçlarıma
sularından içmiyorum susadım ama
beni de kırdılar soğuk bir ölüm
çevik bir bıçak gibi çakıldı aklıma
oysa bir şarkıyım yeniden doğan günüm
bütün şarkılara kapalıydılar

Kim ?

2009-04-17T00:11:00.005+03:00

Manic Street Preachers - Ocean Spray...

Bu şarkıyı dinlemeye başlayacağım günden korkuyordum. Asla gelmesin istiyordum. O yüzden uzunca bir zamandır dinlememiştim ama kaçınılmaz son oldu ve şimdi dinleyip ağlamaktan başka bişey yapamıyorum.

Şarkıyı, grubun gitaristi James Dean Bradfield kanserden ölen annesine yazıyor. "Ocean Spray" ise annesinin hayatının son zamanlarında karşılıklı içtikleri meyve suyu markasıymış. Bu hikaye eşliğinde şarkının nakaratı daha da can alıcı oluyor :

"Oh, please stay awake and then we can drink some ocean spray..."

Şimdi ben de aynı dizeleri dedem için söylüyorum. Meyve suyu içmiyorsak da oturup karşılıklı kitaplardan, siyasetten bahsederdik. Beğendiğimiz şiirleri okuturduk birbirimize. Yatak odasının koca duvarını kaplayan kütüphanesinde 1000'den fazla kitabı vardı ve son haftasına kadar yeni kitaplar eklemeye devam etti oraya. Her şeyi bilendi o, sorduğumuz hiç bir soruyu cevapsız bıraktığını görmedik.
Onun ölmesinin nasıl bir şey olduğunu idrak bile edemeyeceğimiz kadar kısa bir sürede verdik toprağa. Öğlen gelen telefon, ikindi namazında kaldırılan cenaze, akşam namazında mevlüt...
Yarım gün içinde olup bitmişti her şey ve o şok halinden daha 2 gün sonra bugün çıkabiliyorum.
"Kim" ile başlayan soru cümleleri kafamda dönüp duruyor :
Kim her sabah "Burak, çıkmadan bana bi Cumhuriyet alır mısın ?" diyecek ?
Kim arayıp kitap siparişleri verecek ?
Kim yazları erken denize giderken bayılmayayım diye tuzlu ayran içmemi söyleyecek ?
Kiminle oturup anneannemin dedikodusunu yapacağız ?
Kim temmuz sıcağında "üşüdüm camı kapat" diyecek ?
...

Tarla sulamayı, fide dikmeyi, martıların hava durumunu haber verişini, ağaçtan dut yemeyi, hepsinden önce Atatürkçülüğü, aydınlığı gösteren ve sonuna kadar o yolda ilerleyecek evlatlar, torunlar bırakan adam, artık yanımızda değil. Birçok şey onsuz olacak, bundan sonraki bayramlar onsuz geçecek...

Alışacağız elbet. Gönlüm dayanmasa da, onu ne kadar özlediğimi hatırlatsa da kuzenimle bizi koynuna alıp muhtemelen "korkak padişah" masalını anlatırken çekilmiş bu fotoğrafa bakıp bakıp hatırlayacağım onu.

Ah bu sınavlarııın gözüüüü kööör ooolsuuuğn !

2009-04-05T22:43:00.002+03:00

Son dakikada fakat boşuna alınan kitaplarım var şu anda elimde. Çünkü okulumuzun güzelim forumunda mis gibi ders notları varmış ve benim bundan bugün haberim oldu. Ayrıca makro iktisat ve pazarlama yönetimi gibi 2 adet daşşaklı dersi birbiri ardına aynı güne koyan zihniyete buradan çiçekli böcekli dileklerimi iletmek istiyorum.

Ücretsiz tango workshoplarını vize haftası öncesine koyan Macit'e de ne desem bilemedim, çünkü ders çalışmama engel olsalar da son derece keyifli, verimli, eğlenceli derslerdi.

Artık nuevo tangoya bok atmamaya karar verdim. Ne kadar tango olmasa da çok değişik ve zevkli enerjileri var. Yaparken çok eğlendik :) Paradalar ve ganchoları nasıl daha estetik yapacağımı öğrendim. Dönüşlerde vücudun nasıl durması gerektiğini öğrendim... Harika 4 saat geçirdik.

Şimdi pazarlama yönetimine dönüp ardından makrolamam gerekiyor. Bana dua edin.

(Tango Negro'ya ithafen, kafamda dönen şarkı sözleri şu şekilde : "Tango MAKRO, tango makro /te fuiste sin avisar...")

Git artık bahar, gelme bir daha

2009-04-02T05:23:00.004+03:00

Yağmur alayım ben bu sıralar. Yüzüme yüzüme yağsın, gözyaşlarıma karışsın mümkünse. Madem bahar bu kadar sahte, bari kandırsın beni. Hüzünlü olabileceğini de göstersin madem, biraz daha rol yapsın. Gitsin bulutlara saklansın, yaza kadar çıkmasın dışarıya. Üzmesin beni daha fazla, vurmasın yalnızlığımı yüzüme. Seni sevdiren tek şey "maybe when our story's over / we'll go where it's always spring / the band is playing our song again /and all the world is green" dizeleri. Ya yağmur ol yağ ya da bırak yerini yaza artık bahar, karaktersiz bahar, istemiyorum seni anlasana.

At night a candle's brighter than the sun

2009-03-10T03:09:00.007+02:00

Bir süredir LYN'in bana yeniden hatırlattığı The Smiths parçası "I Know It's Over"a takmış bulunmaktayım. Her dinlediğimde içimden bir parça kopuyor sanki, Morissey her "oh mother i can feel the soil falling over my head" deyişinde gözlerim doluyor. Çünkü hissettiklerimi, düşündüklerimi tek tek kelimelere ve notalara dökmüş tek parça budur.

"Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
And as I climb into an empty bed
Oh well.
Enough said.
I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go..."

En zor anlarda anneye seslenilir çünkü. Gece yatakta düşünceler kafanı tırmalarken, kafandan aşağı topraklar inerken. Her şeyin bitmesine rağmen, sırf o kocaman boşluğu hissetmemek için hala aşık numarası yaparak kendini kandırmaya çalışırken.

"...Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
See, the sea wants to take me
The knife wants to slit me
Do you think you can help me ?
Sad veiled bride, please be happy
Handsome groom, give her room
Loud, loutish lover, treat her kindly
(Though she needs you
More than she loves you)
And I know it's over - still I cling
I don't know where else I can go..."

Her şey sana karşıdır böyle durumlarda, herkes sana düşman. Etrafındaki yürümediği besbelli ilişkilerin neden bir türlü bitmediğini fark edersin.

"...I know it's over
And it never really began
But in my heart it was so real
And you even spoke to me, and said :
"If you're so funny
Then why are you on your own tonight ?
And if you're so clever
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very entertaining
Then why are you on your own tonight ?
If you're so very good-looking
Why do you sleep alone tonight ?
I know ...
'Cause tonight is just like any other night
That's why you're on your own tonight
With your triumphs and your charms
While they're in each other's arms..."

Tüm o sıfatlarına, tüm özelliklerine rağmen yapayalnızsındır. Ne yapsan olmaz; çünkü bazen fazla özel olmak da yanında yalnızlığı getirir ve sen tüm caziben ve zaferlerinle tek başına kalıverirsin diğer herkes birbirlerinin kollarındayken. En çok koyan da bunu sana en yakınının, seni senden iyi tanıyanın söylemesidir.

"...It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes strength to be gentle and kind
Over, over, over, over
It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes guts to be gentle and kind
Over, over
Love is Natural and Real
But not for you, my love
Not tonight, my love
Love is Natural and Real
But not for such as you and I, my love
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head
Oh Mother, I can feel the soil falling over my head..."

Gülmek kolaydır her zaman. Nefret edip insanları silip atmak da kolaydır. Önemli olan, cesaret ve güç isteyen ise bir centilmen olarak kalabilmektir. Kafandan aşağı dökülen toprakları, seni asla anlamayacak olan sevgilinin seni terk etmesini ve en ihtiyacın olduğu anlarda yanında senin düşüncelerini anlayacak kimseyi bulamadığındaki yalnızlığı kaldıracak kadar güç ister hem de.

Yaşlı çınarlar gelir aklına. Onların da tüm ihtişamıyla yalnız büyüdüğünü düşünürsün...

Baston kullanan kadınlar ve ağır gelen bir ruh

2009-03-02T02:44:00.007+02:00

Kadınlar...
Bir ilişkiyi istediği zaman terk edip gitme hakkını her daim kendinde bulan yaratıklar. Bir oyunun ortasında yenileceğini anlayınca tam o orta yerinde bırakıp kaçan, yenilgiyle yüzleşmeyi beceremeyen oyuncular. Karşısındaki erkek biraz çetinceviz çıkmayagörsün, hepsi daha kolay hazmedebilecekleri, parmaklarında oynatabilecekleri ya da aşık olduklarını düşündükleri fakat onları parmağında oynatan erkeklere kaçar giderler. En azından şimdiye kadar benim hayatıma girenler, istisnasız böyle oldu. "Senin başına geldiği için öyle sanıyorsun" demeyin sakın. Her birine şahit olmuş farklı farklı dostlarım da benimle aynı fikirdelerdi.

Bir de kesinlikle en sinir olduğum, sevgili Arda'nın tabiriyle, "depresyon bastonu" olarak kullanılma durumu vardır ki merak ederim, bunu yapanların acaba biraz kendisine saygısı kalıyor mudur, diye. Aslında kalıyor, daha doğrusu onlar öyle sanıyor. Bu insanlar zaten kendilerini dünyanın merkezinde sanıyorlar ve karşılarındaki insanları zerre umursamıyorlar.

Açık açık söylüyorum ki benim en savunmasız kaldığım dönemlere denk geldi böyle bencilce kullanılışlarım. Ya uzunca süren bir yalnızlık döneminde ya da hayal kırıklığıyla bitmiş bir ilişkinin ardından oldu hep. Mesela açık açık konuşup, aramızda bir şey olamayacağı kararına vardığımız Innamorata'nın ardından gelen X kişisi... İlk tanıştığımızda son derece hızlı bir şekilde hayatıma girdi, o andaki boşluğumda içimi büyük ümitlerle doldurdu, en güzel şarkılarda en duygu dolu danslarımı ettim (bazısında dans edecek yerimiz bile olmamasına rağmen), heyecanlı anlar yaşattı bana...Tabii kendi yalnızlığını da böylelikle geçiştirdiğini düşündü. Sonra araya tatil girdi, tatilde eski sevgili düştü aklına, eski sevgiliye geri dönülme kararı alındı ve tatil bitiminde her şey bitmişti. Yükselip yükselip tam zirveye ulaşacakken yere çakılan yine ben oldum ama bunları asla bir yenilgi olarak görmedim ben. Önce de söylediğim gibi, kazanamayacağını anlayınca ringe havlu atıp kaçan oyunculardı bunlar. Bendeki ise sadece bileğimin hakkıyla kazanamamanın verdiği sinirden başka bir şey değildi.

Belki de Jeff Buckley'nin sözünü dinlemeliyim artık. Bundan öncekiler böyle oldu, bundan sonrasına ümidim yok. "Don't fool yourself, she was heartache from the moment that you met her"...

Bu öfke dolu yazıyı da bu tür kadınları en iyi anlatan parçayla ve tüm bunları yaratan zihniyeti mükemmel eleştirmiş, Uykusuz dergisinden Cihan Ceylan'ın bir karikatürüyle bitireyim : Nasıl olucak ?

Lonely In The Night - Eric Johnson

Viva El Tango !

2009-02-28T01:51:00.004+02:00

Evet, evet, evet !
Bugün sonunda üzerimdeki o ölü toprağını attım. Uzun zamandır hiç bir keyif alamadan dans eden ben, bu gece bütün o keyifsiz milongaların hıncını çıkardım. Ve artık kesin karara vardım ki Osvaldo Pugliese parçalarında dans etmek uçmakla eş değerde benim için. Tabii bu gece sevgili Bernuş'la da karşılıklı yaptığımız süslemeler dansın zevkini ikiye katladı. Nerde ne yapması gerektiğini bilen bir partner lazım Pugliese için.

Bu gece şarkıları benim çalmış olmamın da etkisi vardı elbette. Quien Hubiera Dicho ve Garganta Con Arena'da dans ettikten sonra gözlerim açık ölmem herhalde.

Bu yazımı malesef burada en bi mükemmel tango yorumcusu, "El Polaco" lakaplı Roberto Goyeneche'nin Viva El Tango parçasıyla bitirmek istiyorum, zira bu gece uzunca bir tango yazısı yazma isteğimi, sarhoş geyiklerinin içine düştüğüm sevgili kuzenim Fiko ve sevgili dostumuz Gökhan beni gülme krizlerine sokarak bitirdiler.

Viva El Tango - Roberto Goyeneche

Back in town

2009-02-22T00:27:00.002+02:00

Döndüm. Geldim. Yenilenmiş ve geçmişe set çekmiş bir halde. Yeni prensiplerle ve beni mutsuz eden küçük şeylerin kaynağını çözmüş bir halde.

Üzerimdeki ölü toprağını atmanın, tüm bu depresiflikten kurtulacak olmanın heyecanı var içimde. Bir kere artık insanlara eskisi kadar önem vermemeye karar verdim; çünkü insanlara zarar vermeyeyim derken kendi kendimi içten içe çürüttüğümün farkına vardım. "Acaba şu sözümü yanlış mı anladı", "aman yanlış bişey söylemeyeyim de kırılmasın" derken bilinmeyen bir gücün beni kontrol altına aldığını anladım. Şükür ki dangalakça laflar konuşacak bir adam değilim, bu yüzden içimden geleni konuşmak konusunda biraz içim rahat.

Kendime de daha çok vakit ayırmaya karar verdim. Elimde para tutayım, aman tasarruflu gideyim derken tango ve okul dışında hiç bir aktivitede bulunmadığımın farkına vardım. Eski sinema günlerime geri dönebilirim mesela, her hafta iki film izlediğim. DESEM'in gösterime soktuğu müthiş filmlerin kaç tanesini kaçırdım sayamadım. Biraz kendimi şımartmaya ihtiyacım var kısaca.

Mordoğan'ın kışlarının da güzel, hatta kışlarının daha da güzel olduğu bir kez daha gördüm. Gri bulutların altındaki gümüş denizin, yemyeşil otların arasında ciğerime çektiğim tertemiz havanın ve rüzgarın deniz kıyısından getirdiği dalga seslerinin arasında; beynimin tıkanan yerlerine daha fazla oksijen giderken düşünme şeklimin bile farklılaştığını anladım. İmkanım olsa oraya taşınır ve kalan hayatımı, babamın "kaptan köşkü" olarak nitelendirdiği cam kenarında, aşağıdaki manzaraya karşı uzanıp kitap okuyarak geçirebilirim.

Kimden Merdjannikov

Kemoterapi ilaçları yüzünden saçları dökülmeye başlamış dedemi bırakmak gelmedi hiç içimden. Gittiğimde yemek yiyemezken, beni görmüş olmanın ve uzunca sohbetlerimizin verdiği keyif ve moralle (bunu kendisi de söylüyor) bir haftada toparlandı, hatta anneannemin dedikodusunu bile yaptık. Beni de yandaş görünce bol bol şikayet etti bana :) Ama bitirmemi çok istediği okulum başlayacağı için istemeye istemeye dönmek zorunda kaldım.

Reset

2009-02-15T16:34:00.004+02:00

Birazdan Mordoğan'a gidiyorum. Çantamda bir pantolon, iki kazak ve Pablo Neruda ve Nazım Hikmet şiirleriyle. Sadece kafamdaki tüm düşünceleri toparlamak ve cayır cayır yanan odun sobasının başında dedemle uzun uzun sohbet etmek için. Ne kadar özledim onu...
Döndüğümde şu andaki dibe vurmuş halimden kurtulup, daha huzurlu, daha kararlı ve yeniden yukarılara sıçramak için bütün planlarımı yapmış olacağım. Belki yarım kalan şiirimi de tamamlarım, diğer sorunlarımı çözüp sadece aşka odaklanabilirsem. O zamana kadar hoşçakalın.

Ignore the smoke !!

2009-02-08T03:51:00.004+02:00

Hastalık yüzünden yağan yağmurun bile tadını çıkaramıyorum bu gece. Halbuki bu cumartesi için ne planlarım vardı; annemler Mordoğan'a gidecek, ben evde tek başıma 1-2 şişe şarap devirip düşüncelere dalacak, şarkıların içinde kaybolacaktım. Malesef hiçbiri olamadı, kronik bronşit denen meret artık tehlikeli boyutlara ulaşabilirmiş ki 4 gündür ağzıma sıçmasından belli oluyor.

Sigarayı da bıraktım artık içmiyorum. Bu sefer kararlıyım, olacak. Tek derdim az önce bahsettiğim trip gecelerinde kendini çok aratacak olması ama karşı koymak zorundayım artık. Yoksa bir gün öksürürken ciğerlerimi elime alacağım. Sanırım ikame etmenin yolu da daha fazla alkol ile olacak, ki bir noktadan sonra her bir nefes sigaranın sarhoşluk üzerinde büyük etkileri olduğunu düşünürsek her türlü faydalı olacak benim için.

Ayrıca yaza kadar da bira içmeme kararı aldım. Her ne kadar tangoda avantaj oluyorsa da aldığım bütün kiloların sadece ama sadece göbek bölgemde toplanması komik bir görüntü oluşturuyor. Geçen cumartesi dar bir t-shirt ile evden çıkıp, 5 adet 70lik bira devirdikten sonra vardım bu karara da :) Eski sevgilim şaraba geri dönüyorum artık.

Bu arada i-tunes listesi bana ister istemez yağmur moduna girdiğimi fark ettirdi. Son çalınan 5 parçayı sayıyorum :

Adriana Varela - Quien Hubiera Dicho
Morphine - The Night
REM - I'll Take The Rain
Tom Waits - Alice
Tom Waits - Who Are You ?

Arkası da var tabii bu listenin, aynen bu havada devam ediyor. Bitmeyen sınavların ve 4 gündür evden çıkmamanın da etkisi olsa gerek bu halime. Yok ya... Ben hep böyleyim ki... Hep ağır, taşınamaz, anlaşılamaz. Sevdalinkalar gibiyim; neşeli görünüp aslında hüzünlü olan sevdalinkalar gibi... Çok değil, geçen seneye kadar canımı sıkardı bu durum ama artık takmayıp akışına bıraktım her şeyi; çünkü beni bu halimle sevip takdir eden, her türlü yardımıma koşan, birbirimize karşılıklı sonsuz saygı beslediğimiz çok çok değerli insanlar var hayatımda. Onlar arkamda oldukça başka bir şey canımı sıkmamalı benim.

Tom Waits'in bende eksik olan albümlerini buldum sonunda. Meğersem ne kadar çok şey kaçırmışım. Özellikle bir parçası var ki, hayatıma giren bütün kadınlara ortak olarak söyleyebilirim. "Bu sefer kimsin ?" diye sorabilirim hepsine. Her seferinde aynı kalan, rol yapmayı beceremeyen bir adamın ağzından geliyor :

They're lining up
To mad dog your tilta whirl
3 shots for a dollar
Win a real live doll
All the lies that you tell
I believed them so well. Take them back
Take them back to your red house
For that fearful leap into the dark
I did my time
In the jail of your arms
Now Ophelia wants to know
Where she should turn
Tell me...what did you do
What did you do the last time?
Why don't you do that
Go on ahead and take this the wrong way
Time's not your friend
Do you cry. Do you pray
Do you wish them away
Do you still leave nothing
But bones in the way
Did you bury the carnival
Lions and all
Excuse me while I sharpen my nails
And just who are you this time?
You look rather tired
(Who drinks from your shoe)
Are you pretending to love
Well I hear that it pays well
How do your pistol and your Bible and your sleeping pills go?
Are you still jumping out of windows in expensive clothes?

Well I fell in love
With your sailor's mouth and your wounded eyes
You better get down on the floor
Don't you know this is war
Tell me who are you this time?
Tell me who are you this time?

We're All Rain Dogs

2009-01-21T02:29:00.004+02:00

Evet farkındayım, bu aralar bol bol video doldurdum burasını. Son zamanlarda ilhamlar şiir yönünde geliyor ve ben onları defterimde tutmaktayım. Bu sefer Tom Waits'ten ve onun en bir güzel videosu "Downtown Train"den bahsedeceğim.

Tom Waits...Nasıl ki Leonard Cohen benim toplum içindeki centilmen yanımın simgesiyse, Tom Waits de yalnız ve sarhoşkenki serseri yanımın simgesidir. Bütün paramı alkole yatırmış, sarhoş ve beş parasız Alsancak'ta kalmışken; üstüne bir de hava soğuk ve hafiften yağmur varken eve yürüyüşlerimde kulağımda çalan tek ses onundur :

inside a broken clock, splashing the wine with all the rain dogs
taxi, we'd rather walk, huddle a doorway with the rain dogs
for i am a rain dog, too...

Çoğu kez yapmışımdır bunu ve boş sokaklarda bağıra bağıra söylemişimdir bütün parçalarını, onun o viski ve puro kokan sesiyle beraber. Önce Rain Dogs, Little Drop Of Poison, Downtown Train, Jockey Full Of Bourbon, Blue Valentines, Romeo Is Bleeding, Hang Down Your Head, Yesterday Is Here ve özellikle cumartesi gecesi yalnızlığını en güzel anlatan (Looking For) The Heart Of Saturday Night... Her biri telefonumda demirbaştır. Dünyayı umursamadan, dans ederek o ölü ve karanlık caddeleri yürütürler bana. Hele ki Downtown Train...

will i see you tonight
on a downtown train
every night it’s just the same
you leave me lonely

now i know your window and i know it’s late
i know your stairs and your doorway
i walk down your street and past your gate
i stand by the light at the four way...

Bir gün bu dizeleri söylerken benim de başıma bir kova su inecek diye korkmuyor da değilim. Gerçi suyu dökecek kişiye de bağlı. Koca teyzenin birinden inmesi durumundan korkarım. Balkonunun altında serenat yaptığım kişiden gelirse canıma minnet ama ona da pek ihtimal yok bu aralar. Neyse, artık sözü Old Tomcat alsın.

Eski günlerin hatırına

2009-01-18T03:52:00.002+02:00

Bir zamanlar müzik yapardık.
Çooook özledim...

Orkestra bulun, Leonard Cohen söyleyeceğim !!

2009-01-14T23:18:00.005+02:00

"If you want a lover..." diye başlar parçaya Cohen. Öyle bir başlar ki ama; karşısındaki kadın buz olsa erir, deniz olsa buharlaşır. Gerçek bir erkek nasıl demeliyse öyle. Ve gerçek bir erkek neleri demeliyse onları der:

and if you've got to sleep
a moment on the road
i will steer for you
and if you want to work the street alone
i'll disappear for you
if you want a father for your child
or only want to walk with me a while
across the sand
i'm your man

Bunları söyler ama asla da kadının kölesi olmayacağını hissettirir. Sadece içindeki centilmeni tatmin etmek içindir. Cohen iflâh olmaz bir centilmendir ve bir o kadar da mütevazı. Öyle ki; "My fame as a ladies' man is something that hurts me, as i remember the thousands of nights that i spent alone in my bed." diyecek kadar.
Herhangi bir erkek gibi adının çapkına çıkmasından gurur duymaz. Tek istediği "erkeğinim" diyebileceği bir kadındır ama kadın gibi bir kadın.
Bütün karanlık gecelerimde en büyük dostum, sanki karşımda oturup bana hikayelerini anlatan, benimle kadeh tokuşturan, en büyük idolüm, hayatımın büyük bir kısmına etki etmiş bu adamı dünyaya getirdiği için Tanrı'ya teşekkür etmekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Bu saatte bile gidip "aaaym yoor meeen" diye serenat yapmak isteyecek kadar coşku var içimde. Ama onun yerine "a sip of wine, a cigarette and then it's time to go..." diyen Cohen'i dinliyorum.
Sakin sakin, ağır ağır...

John Mayer - Neon

2009-01-14T14:29:00.003+02:00

she's slipping through my hands
she's always buzzin' just like
neon neon...

Kırmızı şarap playlisti

2009-01-14T01:08:00.000+02:00

Leonard Cohen - Dance Me To The End Of Love
Michael Bublé - I'm Your Man
Bill Withers - I Want To Spend The Night
Paul Weller - You Do Something To Me
Dean Martin - Innamorata
Tom Waits - I Hope The I Don't Fall In Love With You
Dire Straits - On Every Street
John Mayer - Slow Dancing In A Burning Room
Nick Cave - Love Letter
Otis Redding - I've Been Loving You Too Long
Michel Camillo & Tomatito - Two Much / Love Theme
Morphine - The Night
Richard Ashcroft - Why Do Lovers ?

mavi yazı

2009-01-13T00:24:00.000+02:00

Whitesnake - Sailing Ships...

Her dinlediğimde aklıma eylül ayındaki Mordoğan'ı getiren şarkı.
İnsanlar gitmiş, sokaklar ıssızlaşmış. Hava serin, fakat deniz bir ayna gibi dümdüz ve parlak. Hava alabildiğine sakin. Uzunada her zamankinden daha yakın gözükür. Ardından çıkan gemiler de öyle...
Ve şarkı devam eder :

take me with you,
take me far away,
lead me to the distant shore...

Sonra tüm o sükûnet içinde, o akşamüstü mavisinin üzerindeki (Attilâ İlhan'ın dediği gibi) "bakır çalığı gökler"le birlikte vurur yalnızlığım suratıma. Ne bir yere gidebilirim, ne de yerimde kalabilirim. İkisini de yapamam. Gemilerden biri adanın ardına girer, diğeri adanın ardından çıkar; benimse elimde bir şişe Nevzade, burnumda iyot kokusuyla karışık bir sızlama, aklımda bir kadın... Kimdir, nerededir bilmem. O anda hayalimdedir sadece, sonra o da terk eder gider.
Yine kalırım bir başıma eski evin önündeki merdivende. Bir adım ötemde deniz. Mordoğan sessiz, ben sessiz, yine de içinde umut taşıyan o parçayı dinleriz.

sahipsiz şiir

2009-01-12T00:41:00.000+02:00

gel
en karanlık gecemde
bütün mumlarımı yakmaya gel
ışığında paylaşmak için şarabımı
dağıtmak için gel
bütün hüzünlü notaları

Burak Mercancı
Kasım 2008

Tango Üzerine

2008-12-30T01:51:00.000+02:00

Şimdiye kadar bilmiyorum bana kaç kere sordular bu soruyu : "Neden tango ?"

Herkese verdiğim cevap; müziğini zaten çok sevdiğim, çok sevgili arkadaşım İrem'in elimden tutup milongaya götürmesi sayesinde de başlamama neden olduğu şeklindeydi.
Tabii ki de bu görünürdeki nedendi.
Aslında tangonun içindeki hüzündü, beni bu kor alevler üzerinde yapılan dansa çeken. Kadının "gitme" dercesine erkeğine sarılması ve erkeğin gitmeye mecbur oluşu...Müziklerdeki kederli melodiler, ağlayan kemanlar ve bence en duygulu enstrüman olan bandoneon... Tüm bunlar bir aradayken, benim gibi bir sonbahar insanını içine çekmemesi beklenemezdi elbet. Çoğunlukla yalnızlıktan ve ayrılıklardan bahseden parçalarda, mesela "Flores Del Alma"da, kollarında bir kadının bulunması ve iki kişinin yürüyen birer çelişki haline dönüşmesi başka hangi dansta vardır ?